Untitled Document

MMS en KANKER
7-11-2007

Deze teksten en inzichten willen een aanvulling zijn voor de huidige medische wetenschap.
VOLGENS DE NEDERLANDSE GRONDWET MOGEN WIJ ALLEMAAL VRIJE UITING VAN MENING HEBBEN!
Hierna dus onze ervaring met miracle mineral supplement - MMS
en de ervaringen van dr. TullioSimoncini

“Kanker is een Schimmel“ door Dr. Tullio Simoncini
zie verder

inleiding vooraf

Miracle Mineral Suplement

Een schoonmaakmiddel voor ons immuunsysteem.

Het is belangrijk te weten dat we hier niet spreken over een geneesmiddel,
maar over een mineraal supplement dat het immuunsysteem extra kracht geeft waardoor
het zelfgenezend vermogen van ons lichaam weer aangesproken kan worden.

In deel 1 (gratis) lezen we het verhaal we van Jim Humble, hoe hij tot deze ontdekking is gekomen.
http://www.nulpuntenergie.net/gezondheid/MMS-deel1.pdf
Zijn strijd van ongeloof en tegenwerking.

De Nederlandse tekst (samenvatting) van H, die "toevallig" op dit hulpmiddel geattendeerd werd en er
voor gezorgd heeft dat het nu ook in Nederland oondwer de aandacht wordt gebracht.
http://www.nulpuntenergie.net/gezondheid/MMS-lezing.htm

Ook Adolf Schneider van het blad NET, schrijft nu ook een uitvoerig bericht over MMS.
http://www.nulpuntenergie.net/MMS-NET.pdf

Natriumchloriet = NaCl02, is geen geneesmiddel.
Dat het in ons lichaam een schoon makende werking heeft, is ideaal ons immuunsysteem te ondersteunen.
Het zelfgenezend vermogen van de mens kan zijn "ziektes" te lijf gaan.

Let op:
Het gebruik ervan is voor Uw eigen verantwoording.

MMS zou ook een prima hulpmiddel kunnen zijn voor de bestrijding van kanker.

“Kanker is een Schimmel“ door Dr. Tullio Simoncini

INHOUD

Oncoloog
Temidden van de complexe hoeveelheid voorstellen die een definitief antwoord proberen te geven op het probleem kanker, onderscheidt dat van de oncoloog Tullio Simoncini zich ongetwijfeld vanwege zijn eenvoud en vanwege zijn innovatieve ideologische vermogen.
Het boek “Kanker is een schimmel” licht toe hoe een schimmelinfectie altijd de basis vormt voor ongeacht welke neoplastische vorming en dat deze zich tot in het oneindige probeert te verspreiden binnen in een organisme. De groei van de schimmelkoloniën, samen met de reactie van de weefsels die zich proberen te verdedigen tegen de invasie, bepalen de tumor. Deze is dus slechts een extracellulair verschijnsel.
Er is daarom maar één oorzaak voor kanker: candida, die afhankelijk van het betrokken anatomische gebied telkens verschillende histologische reacties opwekt. Dit verklaart waarom er zoveel typen tumoren zijn.
Momenteel is natriumbicarbonaat (in een oplossing van 5% of 8,4%) de enige stof die in staat is om tumoren volledig te laten verdwijnen en die er dankzij de grote verspreidbaarheid in slaagt om de schimmelmassa’s binnen in het organisme uiteen te doen vallen.
Om ervoor te zorgen dat dit een maximaal schadelijke werking ten opzichte van tumoren heeft, moet het zo veel mogelijk rechtstreeks in contact worden gebracht met het aangetaste weefsel. Dit is mogelijk door specifieke katheters aan te brengen in de slagaders die naar de verschillende organen of holtes (pleura, buikvlies) lopen of door gebruik te maken van de verschillende conventionele endoscopische methodes.
Daarnaast kunnen er druppelinfusen, klysma’s, irrigaties en infiltraties worden gebruikt op de verschillende plaatsen waar zich neoplasmata bevinden.
Wanneer natriumbicarbonaat op de juiste wijze wordt toegediend bij niet-terminale patiënten, kan dit veel soorten tumoren in korte tijd doen afnemen en vaak in minder dan twee maanden tijd leiden tot genezing.
Daarnaast moet worden benadrukt dat dit een onschuldig en gemakkelijk te gebruiken middel is dat in vrijwel alle gevallen geen of wat lichte bijwerkingen kan veroorzaken.
Veel patiënten hebben baat gehad bij de behandelmethode van Dr. Simoncini en zijn genezen ondanks het feit dat ze door de officiële oncologie ongeneeslijk waren verklaard.
Concluderend betekent het boek van Dr. Simoncini, vanwege zijn innovatieve ideologische vermogen waarmee een exacte oorzaak van kanker kan worden aangeduid, een duidelijke breuk met de gehele algemeen aanvaarde oncologische traditie en vormt zo het enige concrete, alternatief voor de overdaad aan studies, onderzoeken en proefnemingen die tot op heden, jammer genoeg, niet tot een definitief resultaat hebben geleid.
De successen die de moderne geneeskunde in de laatste honderd jaar heeft geboekt, zijn van groot belang voor het leven van de mens, omdat er nu instrumenten beschikbaar zijn die hem kunnen helpen om zich doeltreffend te redden uit de grote zee van ziekten.
De organisatie van kennis, het bewustzijn op het gebied van openbare hygiëne, de opleidingen in de gezondheidszorg en het uitgebreide gebruik dat de geneeskunde maakt van wetenschappelijke ontdekkingen uit andere takken van de wetenschap, zoals scheikunde en natuurkunde, zijn belangrijke factoren die hebben gezorgd voor een duidelijke kwalitatieve sprong voorwaarts in vergelijking met de duistere medische praktijken uit het verleden.
De snelle ontwikkeling van de farmacologie en de ontwikkeling van operatietechnieken en geraffineerde diagnostische instrumenten vloeien voort uit een groeiende wetenschappelijke wereld die solide bases heeft geleverd voor het behalen van resultaten die het gemiddelde gezondheidsniveau van de wereldwijde gemeenschap enorm hebben verbeterd.
Als een tijdreiziger uit de negentiende eeuw de vooruitgang zou kunnen zien die in deze tijd is bereikt, zou hij positief verbaasd zijn over de huidige toestand van de volksgezondheid. Maar dat wat voor eerdere generaties een punt van aankomst is, kan niet dezelfde betekenis hebben voor iemand die te maken heeft met de huidige medische problemen.
Met andere woorden: het bereikte gezondheidsniveau, dat nooit stabiel of voorspelbaar is, moet continu worden verbeterd in de richting van een hogere en meer bevredigende mate van welzijn die alleen kan worden bereikt met constante aandacht en constante inspanning om fouten en vertekeningen te voorkomen, om misbruik tegen te gaan en om nieuwe oplossingen te bedenken.
Deze aspecten zijn des te urgenter omdat er sinds enkele jaren van meer kanten sprake is van een patstelling in de geneeskunde. Deze zit te veel vast in achterhaalde opvattingen en is niet in staat innovatieve concepten te bieden om de bases van de medische kennis een nieuwe fundering te geven.
Er is dringend nieuwe kracht nodig om een verstikkend theoretisch apparaat, waarvan de filosofische en praktische grondslagen, evenals de onderzoeksgrondslagen, niet gelijk op lijken te gaan met de tijd, nieuw leven in te blazen en te versterken.
In de geavanceerde en veeleisende maatschappij waarin wij leven, volstaat het niet langer om een ziekte, voor een bepaalde tijd, onder controle te houden met behulp van alleen de kennis van natuurkunde en scheikunde.
In onze samenleving is steeds sterker sprake van de noodzaak om behandelingen te zoeken en te gebruiken die rekening houden met de totaliteit en de diepgewortelde duurzaamheid van een mens, met een gezondheidseconomie die veel ademruimte krijgt en geschikt is om de chronische en degeneratieve ziekten aan te pakken die met de huidige, particularistische, nauwe en verouderde genezingssystemen niet kunnen worden aangepakt.

In de laatste eeuw is er in de geneeskunde sprake geweest van een overgang van de overheersing van sthenische pathologieën, ziekten bij jonge mensen, naar asthenische pathologieën, die voorkomen bij oudere patiënten. De belangrijke aspecten van wetenschappelijke en sociale aard die deze verandering met zich mee heeft gebracht, hebben niet geleid tot een parallelle bewustwording in de geneeskunde waardoor de theoretische grenzen van een ziekte kunnen worden verlegd.
Er is daarentegen de voorkeur aan gegeven om de gevolgen van een overdreven sectorale zienswijze met te grote tijdsbeperkingen blind te negeren.
INLEIDING 1/3
De successen die de moderne geneeskunde in de laatste honderd jaar heeft geboekt, zijn van groot belang voor het leven van de mens, omdat er nu instrumenten beschikbaar zijn die hem kunnen helpen om zich doeltreffend te redden uit de grote zee van ziekten.
De organisatie van kennis, het bewustzijn op het gebied van openbare hygiëne, de opleidingen in de gezondheidszorg en het uitgebreide gebruik dat de geneeskunde maakt van wetenschappelijke ontdekkingen uit andere takken van de wetenschap, zoals scheikunde en natuurkunde, zijn belangrijke factoren die hebben gezorgd voor een duidelijke kwalitatieve sprong voorwaarts in vergelijking met de duistere medische praktijken uit het verleden.
De snelle ontwikkeling van de farmacologie en de ontwikkeling van operatietechnieken en geraffineerde diagnostische instrumenten vloeien voort uit een groeiende wetenschappelijke wereld die solide bases heeft geleverd voor het behalen van resultaten die het gemiddelde gezondheidsniveau van de wereldwijde gemeenschap enorm hebben verbeterd.
Als een tijdreiziger uit de negentiende eeuw de vooruitgang zou kunnen zien die in deze tijd is bereikt, zou hij positief verbaasd zijn over de huidige toestand van de volksgezondheid. Maar dat wat voor eerdere generaties een punt van aankomst is, kan niet dezelfde betekenis hebben voor iemand die te maken heeft met de huidige medische problemen.
Met andere woorden: het bereikte gezondheidsniveau, dat nooit stabiel of voorspelbaar is, moet continu worden verbeterd in de richting van een hogere en meer bevredigende mate van welzijn die alleen kan worden bereikt met constante aandacht en constante inspanning om fouten en vertekeningen te voorkomen, om misbruik tegen te gaan en om nieuwe oplossingen te bedenken.
Deze aspecten zijn des te urgenter omdat er sinds enkele jaren van meer kanten sprake is van een patstelling in de geneeskunde. Deze zit te veel vast in achterhaalde opvattingen en is niet in staat innovatieve concepten te bieden om de bases van de medische kennis een nieuwe fundering te geven.
Er is dringend nieuwe kracht nodig om een verstikkend theoretisch apparaat, waarvan de filosofische en praktische grondslagen, evenals de onderzoeksgrondslagen, niet gelijk op lijken te gaan met de tijd, nieuw leven in te blazen en te versterken.
In de geavanceerde en veeleisende maatschappij waarin wij leven, volstaat het niet langer om een ziekte, voor een bepaalde tijd, onder controle te houden met behulp van alleen de kennis van natuurkunde en scheikunde.
In onze samenleving is steeds sterker sprake van de noodzaak om behandelingen te zoeken en te gebruiken die rekening houden met de totaliteit en de diepgewortelde duurzaamheid van een mens, met een gezondheidseconomie die veel ademruimte krijgt en geschikt is om de chronische en degeneratieve ziekten aan te pakken die met de huidige, particularistische, nauwe en verouderde genezingssystemen niet kunnen worden aangepakt.

Geest en lichaam zijn niet twee gescheiden gebieden die los van elkaar staan, maar twee verschillende zaken van dezelfde essentie die in gelijke mate verantwoordelijk zijn voor de gezondheid van een persoon.
Vanwege deze geslotenheid a priori van de orthodoxe geneeskunde leidt de noodzaak van een grondige vernieuwing ertoe dat wetenschappers en artsen steeds vaker een alternatieve positie innemen. Hiervan getuigt een ware bloei van teksten en getuigenissen die niet in de lijn liggen van wat de officiële geneeskunde voorschrijft, vooral voor wat betreft de oncologie waar sprake is van een steeds grotere staat van verwarring en berusting.
En juist op dit gebied is het duidelijk dat de geneeskunde faalt. Hierbij toont de symptomatologische aanpak zijn beperkingen en putten de medische theorieën zich uit in een doolhof van doodlopende steegjes.

De genetica, het stokpaardje van de hedendaagse oncologie met haar oneindige enzymatische en receptoriale processen, is bezig haar laatste adem uit te blazen. Dat is in feite al gebeurd, maar niemand kan iets anders bedenken dat haar plaats in kan nemen. Het gevolg van het onvermogen van het oncologische establishment om het falen van deze tak van onderzoek – die wetenschappelijk niet kan worden verdedigd – toe te geven, is een constante verkwisting van grote hoeveelheden geldelijke, wetenschappelijke en menselijke middelen.
Welke nieuwe wegen moeten we dan inslaan? Waar moeten we die kleine logische elementjes vinden die de schaduw van onwetendheid weg kunnen nemen waarin de oncologie is gewikkeld?Veel wetenschappers, en vooral biologen, zijn van mening dat er met de toepassing van de theorie van Darwin over de evolutie van levende wezens een nieuwe weg kan worden ingeslagen met betrekking tot de zogeheten degeneratieve ziekten, zoals kanker, hartaandoeningen of geestesziekten. Volgens deze denkrichting zijn ziekten niet toe te schrijven aan genetische factoren of omgevingsfactoren, zoals nu algemeen wordt aangenomen, maar aan infecties.
Het antwoord op de vraag naar wat een ziekte veroorzaakt, kan dus worden gevonden in het vakgebied dat de geneeskunde het meeste aanzien heeft gegeven en dat ervoor heeft gezorgd dat deze zich ontwikkelde van eenvoudige knoeierij tot wetenschap: de microbiologie.
Vervolg deel 2
Het is namelijk duidelijk dat, met uitzondering van de bacteriologie, de kennis op dit onderzoeksgebied nog erg beperkt is, vooral wanneer het gaat om virussen, subvirussen en schimmels. Over de pathogene betekenis hiervan is momenteel jammer genoeg weinig bekend.
Sinds enige tijd hebben wetenschappers echter wel een meer oplettende houding ten aanzien van deze biologische entiteiten en ook het concept van ‘onschadelijk commensalisme’, dat aan veel parasieten bij de mens wordt toegekend, wordt nu met meer overtuiging ter discussie gesteld. Maar in dit proces van herziening van de microbiologie is nog meer vastberadenheid nodig, zodat de nauwe samenhang tussen micro-organismen en degeneratieve ziekten duidelijk kan worden gemaakt.
En volgens mij is het nu juist door ons te richten op een van deze schaduwgebieden, de mycologie – het rijk der schimmels – dat de juiste antwoorden op het probleem van tumoren kunnen worden gevonden.
Er zijn veel bewijzen die in deze richting wijzen: de analogie tussen psoriasis – een ongeneeslijke huidziekte die door velen wordt behandeld als een schimmel – en een tumor, eveneens een ongeneeslijke ziekte van het organisme; de symptomatologische overlapping van systemische candidose en kanker, evenals de nauwe genetische band tussen mycetes en neoplastische massa’s. Dit zijn allemaal elementen die het standpunt ondersteunen en bevestigen dat, net als in de plantenwereld, alle soorten kanker voortkomen uit een schimmel.
Een schimmelinfectie, vooral door candida, kan dus de verklaring zijn voor het ontstaan van een tumor. Het onderzoek zou in deze richting moeten worden gestuurd, in een poging om het tumorprobleem eens en voor altijd op te lossen.

Mijn eigen ervaring is dat natriumbicarbonaat de enige stof is die algemeen effectief is tegen neoplasmata. Jaren van parenterale toediening – dat wil zeggen via de aders, slagaders of holtes rechtstreeks in het weefsel – hebben aangetoond dat het mogelijk is om neoplastische massa’s bij veel patiënten kleiner te maken en om hun toestand van ziekte om te zetten in genezing.

Het doel van dit boek is uitleg te geven over deze nieuwe, eenvoudige aanpak die een verwoestende en pluriforme ziekte zoals kanker bestrijdt. Ik hoop ten zeerste dat men zich binnenkort bewust wordt van de fundamentele rol die schimmels spelen bij de ontwikkeling van neoplastische ziekten opdat, met vereende krachten in de gezondheidszorg, de antimycotica en behandelingssystemen worden gevonden die in korte tijd, en zonder schade of leed, een ziekte kunnen verslaan die de mensheid zoveel verwoesting brengt.

dr. Tullio Simoncini
Rome, 12 oktober 2005

HOOFDSTUK ÉÉN

Waarom bestaat kanker nog steeds?
Nieuwe modaliteiten van medische kennis
De logische ontoereikendheid van het determinisme
Het symptoom
Pathologische anatomie
Geest en lichaam: anatomisch-functionele overwegingen
Ziekte
Morele veronderstellingen van gezondheid
Morele veronderstellingen van ziekte
De ziel en het probleem geest-lichaam

HOOFDSTUK TWEE

Holistische geneeskunde en allopathische geneeskunde
Persoonlijke verantwoordelijkheden bij ziekte
De huidige stand van zaken in de oncologie
De grootspraak van de genetica en van het ‘wetenschappelijk bewezen’
De grootspraak van de meervoudige oorzaken van kanker
De grootspraak van de oncologische statistieken
De grootspraak van de oneindige ontdekkingen
Tegenstrijdigheden in de oncologie
De werkelijke overlevingspercentages bij kanker

HOOFDSTUK DRIE

Candida: een nieuwe theorie over kanker
Inleidende overwegingen
De wereld van de schimmels
Pathogene mycetes bij de mens
Waarom candida kanker is
Het opportunisme van candida
Candida is altijd aanwezig bij kanker
Er is in principe maar één tumor
Candida heeft dezelfde genetische structuur als kanker
Het verschijnsel metastase
Psoriasis als kanker
HOOFDSTUK VIER

De behandeling van kanker-schimmel
Therapeutische overwegingen
Kanker en schimmel, een persoonlijk onderzoekstraject
Selectieve arteriografie
Algemene overwegingen bij de behandeling
De noodzaak van verandering van de medische mentaliteit
Chemotherapie
Bestraling
Chirurgie
Ondersteunende geneesmiddelen
Hormonen en antihormonen
De behandeling met natriumcarbonaat
Beperkingen van de behandeling

Voorbeelden van behandelde aandoeningen
Orofarynxkanker
Maagkanker
Leverkanker
Carcinomatose van het buikvlies
Darmkanker
Miltkanker
Pancreastumor
Blaastumor
Prostaattumor
Borstvliestumor
Tumor in de ledematen
Hersenkanker
Longtumor
Borstkanker
Huidtumoren
Conclusies
APPENDIX

Klinische casussen
Longtumor
Levercarcinoom met longmetastasen
Levermetastasen
Ewing-sarcoom
Terminale baarmoederhalskanker
Buikvliescarcinomatose
Recidiverend neoplasma in de blaas
Non-Hodgkin-lymfoom
Prostaatadenocarcinoom
Levercarcinoom
Levercarcinoom met longmetastasen
Levercarcinoom
Hersenmetastasen bij diffuus melanoom
Metastatische mergcompressie
Colontumor
Bronchiaal adenocarcinoom
Prostaatcarcinoom
Melanoom rechteroog en hersenmetastasen
Voorbeelden van het gebruik van de port-a-cath
Verklarende woordenlijst
Noten
Het leven van schimmels
De auteur
De CONSENSUS-beweging

KANKERTHERAPIE, Dr. T. Cimoncini, Oncoloog te Rome.

Bestrijdt kanker met Natriumbicarbonaat.

REVOLUTIONAIRE THERAPIE
Temidden van de complexe hoeveelheid voorstellen die een definitief antwoord proberen te geven op het probleem kanker, onderscheidt dat van de oncoloog Tullio Simoncini zich ongetwijfeld vanwege zijn eenvoud en zijn innovatieve ideologische vermogen.

Het boek “Kanker is een schimmel” licht toe hoe een schimmelinfectie altijd de basis vormt voor ongeacht welke neoplastische vorming en dat deze zich tot in het oneindige probeert te verspreiden binnen in een organisme. De groei van de schimmelkoloniën, samen met de reactie van de weefsels die zich proberen te verdedigen tegen de invasie, bepalen de tumor. Deze is dus slechts een extracellulair verschijnsel.

Er is daarom maar één oorzaak voor kanker: candida, die afhankelijk van het betrokken anatomische gebied telkens verschillende histologische reacties opwekt. Dit verklaart waarom er zoveel typen tumoren zijn.

NATRIUMBICARBONAAT
Momenteel is natriumbicarbonaat (in een oplossing van 5% of 8,4%) de enige stof die in staat is om tumoren volledig te laten verdwijnen en die er dankzij de grote verspreidbaarheid in slaagt om de schimmelmassa’s binnen in het organisme uiteen te doen vallen.
Om ervoor te zorgen dat dit een maximaal schadelijke werking ten opzichte van tumoren heeft, moet het zo veel mogelijk rechtstreeks in contact worden gebracht met het aangetaste weefsel. Dit is mogelijk door specifieke katheters aan te brengen in de slagaders die naar de verschillende organen of holtes (pleura, buikvlies) lopen of door gebruik te maken van de verschillende conventionele endoscopische methodes.
Daarnaast kunnen er druppelinfusen, klysma’s, irrigaties en infiltraties worden gebruikt op de verschillende plaatsen waar zich neoplasmata bevinden.
Wanneer natriumbicarbonaat op de juiste wijze wordt toegediend bij niet-terminale patiënten, kan dit veel soorten tumoren in korte tijd doen afnemen en vaak in minder dan twee maanden tijd leiden tot genezing.
Daarnaast moet worden benadrukt dat dit een onschuldig en gemakkelijk te gebruiken middel is dat in vrijwel alle gevallen geen of wat lichte bijwerkingen kan veroorzaken.
Veel patiënten hebben baat gehad bij de behandelmethode van Dr. Simoncini en zijn genezen ondanks het feit dat ze door de officiële oncologie ongeneeslijk waren verklaard.
Concluderend betekent het boek van Dr. Simoncini, vanwege zijn innovatieve ideologische vermogen waarmee een exacte oorzaak van kanker kan worden aangeduid, een duidelijke breuk met de gehele algemeen aanvaarde oncologische traditie en vormt zo het enige concrete, alternatief voor de overdaad aan studies, onderzoeken en proefnemingen die tot op heden, jammer genoeg, niet tot een definitief resultaat hebben geleid.

DR. SIMONCINI'S KRITISCHE BLIK
Mijn kritische blik is een verplichte stap die niet voortkomt uit wraak, rancune of andere lage emoties, maar uit de rationele noodzaak om het proces van inzicht verkrijgen te doen versnellen.
Alleen duidelijke, precieze en ware boodschappen kunnen de bewustwording van de kalme, conformistische zielen stimuleren. Er zouden inderdaad vriendelijkere en mildere bewoordingen kunnen worden gebruikt, maar het resultaat zou dan zijn, dat datgene wat wij tot nu toe hebben bereikt, met 100 jaar zouden uitstellen. Jammer genoeg bestaan er morele verplichtingen en spirituele drijfveren die zich moeilijk kunnen verzoenen met de kalme middelmatigheid van een werkschuw bestaan.Die goede, fatsoenlijke heren, artsen of geen artsen, die zich verzetten tegen krachtige en precieze taal, laten met hun houding in feite reeds zien dat zij behoren tot de ‘gezegende kudde’.
Van geheel andere toon zijn echter de standpunten van degenen die mij, vanuit hun ongerepte en authentieke innerlijk, onvoorwaardelijk steunen, omdat ze in zichzelf de wil terugzien om voor 100% te leven in weerwil van elke mondprop en leugen.

WAAROM STERVEN ER NOG STEEDS ZOVEEL MENSEN AAN KANKER?
Velen vragen zich vaak af hoe het komt dat kanker, na zoveel jaar studie en onderzoek, nog steeds niet overwonnen is.
Naar mijn mening is het probleem weliswaar wetenschappelijk, maar nog meer cultureel en sociaal bepaald, omdat het nu juist de structurering van de kennis op wereldwijd niveau is die de vrijheid van denken en de creativiteit in de weg staat waarmee de juiste oplossingen kunnen worden gevonden.
De bijna kasteachtige, gepolitiseerde ordening van universiteiten en het vakgebied, de verstrekking van financiering aan uitsluitend erkende, maar dikwijls gemummificeerde instituten en het informatiemonopolie dat in handen is van de politiek-culturele macht, zijn allemaal elementen die de, zij het kleine, mogelijkheid in de weg staan om de meest vruchtbare en creatieve geesten in het land nieuwe wegen te laten inslaan. Deze gefossiliseerde maatschappelijke houding dwingt complete bevolkingen tot een chronische staat van angst en lijden met betrekking tot een ziekte, kanker, die zou kunnen worden overwonnen.
Enige tijd geleden zei een kankerpatiënte, die mijn hulp had gezocht en aan wie ik mijn schimmeltheorie over kanker uitlegde: “Dit standpunt geeft je tenminste de waardigheid om ziek te zijn. Een infectie heeft een betekenis.”

DE OORZAAK VAN KANKER
De genetica, het stokpaardje van de hedendaagse oncologie met haar oneindige enzymatische en receptoriale processen, is bezig haar laatste adem uit te blazen. Dat is in feite al gebeurd, maar niemand kan iets anders bedenken dat haar plaats in kan nemen. Het gevolg van het onvermogen van het oncologische establishment om het falen van deze tak van onderzoek – die wetenschappelijk niet kan worden verdedigd – toe te geven, is een constante verkwisting van grote hoeveelheden geldelijke, wetenschappelijke en menselijke middelen.
Welke nieuwe wegen moeten we dan inslaan? Waar moeten we die kleine logische elementjes vinden die de schaduw van onwetendheid weg kunnen nemen waarin de oncologie is gewikkeld?
Veel wetenschappers, en vooral biologen, zijn van mening dat er met de toepassing van de theorie van Darwin over de evolutie van levende wezens een nieuwe weg kan worden ingeslagen met betrekking tot de zogeheten degeneratieve ziekten, zoals kanker, hartaandoeningen of geestesziekten. Volgens deze denkrichting zijn ziekten niet toe te schrijven aan genetische factoren of omgevingsfactoren, zoals nu algemeen wordt aangenomen, maar aan infecties.
Het antwoord op de vraag naar wat een ziekte veroorzaakt, kan dus worden gevonden in het vakgebied dat de geneeskunde het meeste aanzien heeft gegeven en dat ervoor heeft gezorgd dat deze zich ontwikkelde van eenvoudige knoeierij tot wetenschap: de microbiologie.
Het is namelijk duidelijk dat, met uitzondering van de bacteriologie, de kennis op dit onderzoeksgebied nog erg beperkt is, vooral wanneer het gaat om virussen, subvirussen en schimmels. Over de pathogene betekenis hiervan is momenteel jammer genoeg weinig bekend.
Sinds enige tijd hebben wetenschappers echter wel een meer oplettende houding ten aanzien van deze biologische entiteiten en ook het concept van ‘onschadelijk commensalisme’, dat aan veel parasieten bij de mens wordt toegekend, wordt nu met meer overtuiging ter discussie gesteld. Maar in dit proces van herziening van de microbiologie is nog meer vastberadenheid nodig, zodat de nauwe samenhang tussen micro-organismen en degeneratieve ziekten duidelijk kan worden gemaakt.
En volgens mij is het nu juist door ons te richten op een van deze schaduwgebieden, de mycologie – het rijk der schimmels – dat de juiste antwoorden op het probleem van tumoren kunnen worden gevonden.
Er zijn veel bewijzen die in deze richting wijzen: de analogie tussen psoriasis – een ongeneeslijke huidziekte die door velen wordt behandeld als een schimmel – en een tumor, eveneens een ongeneeslijke ziekte van het organisme; de symptomatologische overlapping van systemische candidose en kanker, evenals de nauwe genetische band tussen mycetes en neoplastische massa’s. Dit zijn allemaal elementen die het standpunt ondersteunen en bevestigen dat, net als in de plantenwereld, alle soorten kanker voortkomen uit een schimmel.
Een schimmelinfectie, vooral door candida, kan dus de verklaring zijn voor het ontstaan van een tumor. Het onderzoek zou in deze richting moeten worden gestuurd, in een poging om het tumorprobleem eens en voor altijd op te lossen.

DE BEREIDHEID TOT VERANDERING
Het kan beslist niet als een vergrijp worden gezien dat natriumbicarbonaat de enige stof is die werkelijk doeltreffend is tegen candida. De hoop is er zelfs op gericht dat de farmaceutische industrie zich hier binnenkort mee bezig gaat houden en middelen tegen schimmel kan produceren die zeer dodelijk zijn voor neoplastische massa’s.
Dan is het gebruik van natriumbicarbonaat niet meer nodig. Elke tumor kan dan worden uitgeroeid met een paar pillen per dag.
Als we naar het verleden kijken, was in de negentiende eeuw ook tuberculose een vreselijke en mysterieuze ziekte. Dankzij de onderzoeken van Koch werden de bestaansredenen ervan echter onthuld en kon tuberculose met de juiste geneesmiddelen worden overwonnen.
In ons geval zijn uiteraard verdere bewijzen, controles en experimenten nodig met betrekking tot alles wat de infectietheorie van kanker kan bevestigen. Maar als er niet wordt uitgegaan van de gedachte en de reden, dat wil zeggen de bereidheid om iets nieuws te zoeken en uit te proberen, zal het probleem kanker nooit kunnen worden opgelost.

KANKER VOLKSVIJAND NR.1
Aan het begin van de twintigste eeuw stierf één op de honderd mensen aan een tumor. Nu is dat één op drie. De voorspelling is dat binnen enkele jaren één op de twee personen sterft aan kanker.
Bijvoorbeeld bij het grootste deel van de tumoren in het spijsverteringsstelsel waarbij geen sprake is van een dubbelzinnige diagnostiek, zoals tumoren in de slokdarm, maag, lever en alvleesklier, is er bij de 2.000.000 nieuwe gevallen die elk jaar wereldwijd worden geregistreerd sprake van een sterftecijfer van 90%: 1.800.000 mensen overlijden. Bij longkanker wordt de lijdensweg steeds langer (dat wil zeggen dezelfde 90% sterfgevallen) en hetzelfde geldt voor al die tumoren waar geen mogelijkheid bestaat tot het verhullen of manipuleren van gegevens.
Kanker is veruit het grootste probleem van de geneeskunde, niet alleen vanwege zijn omvang, maar vooral vanwege de stoet aan symptomen waar deze aandoening mee gepaard gaat, met name in de meer gevorderde stadia, en vanwege het enorme psychologische leed van de patiënten en hun familieleden.
Het is geen toeval dat de Amerikaanse president Richard Nixon in 1971 een heuse oorlog tegen ‘de aandoening van de eeuw’ uitriep die, binnen vijf jaar, kanker moest overwinnen. Sindsdien heeft deze oorlog in de hele wereld een hoeveelheid geldelijke, wetenschappelijke en menselijke middelen gekost die haar weerga niet kent.
Maar het is niet nodig te verhullen dat de resultaten er beslist niet naar zijn. Afgezien van de periodiek hernieuwde inspanningen, de herhaalde beloften en de recente, vermeend miraculeuze vondsten, is er concreet weinig om te laten zien: de oorzaak van kanker is en blijft onbekend.
Het probleem blijft onopgelost: elk jaar vernietigt deze onverbiddelijke ziekte miljoenen mensen die in een neerwaartse spiraal van dood en pijn worden gezogen waar bijna nooit iets tegen kan worden gedaan. Kanker is het enorme zwaard van Damocles, de vreselijke wraakgod van een achterhaald maatschappelijk systeem waar de weerloze burgers passief een totaal verkeerd beheer van hun eigen gezondheid moeten aanvaarden en gedwongen zijn om anderen, de blinde gewiekste zakenmannen aan de top van de piramide, opdracht te geven om, zonder kwalificatie, hun ziekte te behandelen.
Het grote wantrouwen is ook onder artsen duidelijk te merken.

CANDIDA VERANTWOORDELIJK VOOR KANKER
In vergelijking met het hele universum van schimmelvormen, zijn de pathogene mycetes voor de mens klein in aantal.
Deze veroorzaken ziekten die mycosen worden genoemd en die doorgaans worden onderverdeeld in oppervlakkige, wanneer de infectie beperkt is tot de huid, de lichaamsbeharing, de haren en de nagels, en diepe mycosen, wanneer de infectie de interne organen aantast (long, darmen, hersenen, botten en dergelijke). Ze worden over het algemeen geclassificeerd als:
1. Dermatofyten, die kenmerkende aandoeningen van de huid veroorzaken (schurft).
2. Sporothrix schenckii, die eveneens vrijwel alleen op de huid voorkomt.
3. Cryptococcus neoformans, die verantwoordelijk is voor een veel voorkomende longinfectie (deze wordt met stof ingeademd) en voor chronische meningitis.
4. Histoplasma capsulatum, die bij de mens de huid (knobbeltjes), de slijmvliezen en de longen kan aantasten of in systemische vorm kan voorkomen.
5. Actinomycetes, met een pathogene werking op de huid, de longen en de darmen.
6. Chrysosporium parvum, de agens die Adiaspiromycose veroorzaakt, een kosmopolitische ziekte die primair en alleen de luchtwegen infecteert.
7. Aspergillus fumigatus, die aspergillose veroorzaakt, die meestal voorkomt in de longen, maar secundair ook in de hersenen en nieren.
8. Paracoccidioides brasiliensis, die paracoccidioïdomycose veroorzaakt, een primaire infectie van de longen die bij immunogedeprimeerde patiënten kan uitzaaien.
9. Phaeohyphomycose, hyalohyphomycose, penicillose (marneffei), zygomycose en andere zeldzame mycotische infecties krijgen de laatste jaren steeds meer aandacht, omdat ze verantwoordelijk kunnen zijn voor soms zeer ernstige pathologische beelden, afhankelijk van de gecompromitteerde toestand van immunogecompromitteerde patiënten.
10. Candida, zowel als albicans als in alle andere pathogene stammen, die huid, nagels, interne slijmvliezen (aandoeningen van de mondholte, vulvovaginitis, uretritis, balanitis, perianale ontsteking), bronchiën en longen aantast.
Daarnaast heeft deze algemene vormen van vrij ernstige septicemische aard.
Binnen deze groep van schimmels ligt dus de ernstigste ziekte voor de mens verborgen, die op dit punt gemakkelijk vast te stellen is.
Als we namelijk overwegen dat dermatofyten en sporothrix een te specifiek ziektebeeld laten zien, dat actinomycetes, cryptococcus, histoplasma, chrysosporium, paracoccidioides en de agentia die phaeohyphomycose, hyalohyphomycose, penicillose en zygomycose veroorzaken uit ervaring binnen een zeer zelden voorkomende pathologische context vallen en dat aspergillus kan worden beschouwd als een variant van candida, blijft slechts de laatste van de tien beschreven soorten over, namelijk candida, als enige agens die verantwoordelijk is voor een tumor.

CANDIDA ALTIJD AANWEZIG BIJ KANKER
Er is een groot aantal werken dat getuigt van de constante aanwezigheid van de mycete in de weefsels van kankerpatiënten, vooral de terminale patiënten.
In de laatste jaren is er namelijk sprake van een toenemend aantal mensen dat met de vinger wijst naar deze vreselijke schimmel, zelfs zoveel dat deze wordt gedefinieerd als ‘het grootste en meest urgente probleem in de oncologie dat moet worden opgelost’.
Dit zijn de gegevens met betrekking tot de coëxistentie van candida en kanker die door enkele auteurs gevonden zijn: (zie ook de bronnenlijst in het boek "Kanker is een Schimmel")
R.L. Hopfer: 79%
U. Kaben: 80%
W. T. Hughes: 91%
T.E. Kiehn: 97%
De genoemde percentages zijn indrukwekkend hoog, gezien de moeilijkheid om candida te visualiseren in de organische materialen die onderzocht moeten worden, zoals ook wordt vermeld door R.S. Escuro, Z.O. Karaev en T.J. Walsh.
Vanwege de hierboven vermelde bevestigingen, kunnen we dus met stelligheid zeggen dat candida altijd aanwezig is in de weefsels van kankerpatiënten. En dat niet alleen, maar de candidasoorten zijn, volgens verschillende onderzoekers, nu de eerste oorzaak van morbiditeit en mortaliteit bij patiënten met neoplasmata in het hematopoëtisch stelsel.
O. Uzun analyseert maar liefst alle gegevens van 1974 tot 1999 met betrekking tot de aanwezigheid van candidemie bij patiënten en de prognosefactoren, met inbegrip van de voorspellende elementen voor mortaliteit, en komt tot de conclusie dat het algemene sterftecijfer bij kankerpatiënten varieert van 33% tot 75% en dat dit niet afhangt van het type infecterende candida.
Het verschijnsel wordt doorgaans geïnterpreteerd als een gevolg van de verzwakking en van de uitputting van het organisme vanwege de neoplastische laesies. Daarentegen moet worden bedacht dat de aantasting door candida in cancerogenetische zin plaatsvindt na de oppervlakkige pathogene fasen, dat wil zeggen de klassieke epitheliale candidosen, in diverse stadia:
a) Worteling in het diepe bindweefsel (in de verschillende organen).
b) Uitbreiding, wat leidt tot een organische reactie die probeert de schimmelkoloniën in te kapselen, waarvan de vorming van neoplasmata het resultaat is.
c) Groei in zowel het aangrenzende weefsel als op afstand (metastase).
d) Progressieve verzwakking van het organisme met een daaruit voortvloeiende algemene invasie van het organisme. Dit is het stadium dat meestal wordt gevisualiseerd en dat wordt beschouwd als ‘opportunistisch’.
e) Overlijden.
Samenvattend is candida geen post hoc, maar een ante hoc. Verschillende werken steunen overigens deze beweringen met betrekking tussen het causale verband tussen candida en kanker. (zie de bronnenlijst in het boek "Kanker is een Schimmel")

HET AANPASSINGSMECHANISME VAN CANDIDA
Er is slechts één tumor, maar er bestaan zoveel types, waarom? Volgens de officiële standpunten, die de genetische verandering zien als de basis van de neoplastische ontwikkeling, kan deze op ongeacht welk gebied verschijnen, met alle mogelijke typologische differentiaties.
Vanuit microbiologisch oogpunt is het echter altijd de candida die de verschillende anatomische gebieden binnendringt, waarbij er verschillende reacties worden opgeroepen al naar gelang de geparasiteerde organen; dit gedrag hangt af van de hoeveelheid en kwaliteit van de betreffende weefsels. Een orgaan waarvan het bindweefsel is binnengedrongen, beschermt zichzelf door middel van cellulaire hyperproductie waarmee het probeert om de schimmelkoloniën, die neigen naar de volledige kolonisatie van het organisme, in te kapselen.
Op deze manier wordt de hele histologische variëteit van neoplasmata verklaard, die geen invloed blijkt te hebben op de bepaling van de oorzaak, die altijd en alleen bij de candida ligt.
Op deze manier kunnen enkele genen zich tijdens de vorming van een neoplasma overmatig uiten, oftewel sterker aanwezig zijn, om meer werk te kunnen leveren vanwege beschermende, hyperproductieve weefselnoodzaak. Deze reactie is normaal en in het geheel niet afwijkend.
Neem het volgende voorbeeld: als we een dode stekel nemen, bijvoorbeeld van een zee-egel, en deze eerst in de huid en daarna in de bronchiën, het bot, de hersenen en in andere lichaamsdelen enten, wordt er een immuniteitsreactie van het cellulaire type opgewekt die probeert om de stekel in te kapselen, oftewel een soort cocon te vormen om deze in op te sluiten.
Op dezelfde wijze ziet het immuunsysteem schimmelkoloniën, vanaf een bepaalde grootte, als vreemde lichamen die een reactie van inkapseling stimuleren die wordt uitgevoerd met het type cellen van het binnengevallen weefsel.
De stekel of de schimmel kan dus telkens een epithelioom, een adenocarcinoom, een osteosarcoom, een glioblastoom enzovoort veroorzaken.
In de eerste momenten van de invasie is het organisme in staat om rijpe cellen te sturen om de woekerende schimmels in te dammen: dit is het verschijnsel van de gedifferentieerde tumor. Naarmate de koloniën sterker worden en het weefsel uitgeput raakt, worden de cellen steeds onrijper totdat er sprake is van anaplasie.
Bovendien bepaalt de bestaande verhouding in een orgaan tussen gedifferentieerde weefsels en het bindweefsel, het reactievermogen en daarmee de mate van kwaadaardigheid van een neoplasma. Hoe minder edele cellen er zijn, hoe kwaadaardiger en invasiever de tumor is.
Aan de ene kant hebben we dus de onaantastbare edele weefsels (spierweefsel en zenuwweefsel) en aan de andere kant het eenvoudige bindweefsel. Het klierweefsel, dat het midden houdt tussen deze beide elementen, omdat het beschikt over die complexe structurering die het een bepaald vermogen tot inkapseling geeft ten opzichte van schimmels, kan zich tegen de invasie verzetten door het verschijnsel van een goedaardige tumor voort te brengen. Als we bijvoorbeeld kijken naar de schildklier, is te zien hoe de nieuwvormingen in deze klier alle gradaties van kwaadaardigheid kunnen hebben, ook wanneer ze histologische kenmerken van goedaardigheid hebben, zoals bij het ingekapselde folliculaire carcinoom dat vroeger goedaardig metastaserend adenoom werd genoemd.
Dit kan gebeuren omdat het concept ‘goedaardige tumor’ geen absolute betekenis heeft. Ook al lukt het schimmelcellen doorgaans niet om langs de barrière van gedifferentieerde cellen te komen, betekent dat in dit geval nog niet dat het in bepaalde omstandigheden niet lukt.
Daarom worden dergelijke nieuwvormingen in de oncologie als ‘bizar’ beschouwd.
Maar met de interpretatiesleutel van schimmelinfectie kunnen dergelijke eigenaardigheden gemakkelijk worden verklaard: wanneer het klierweefsel uitgeput raakt, kan de goedaardige tumor veranderen in een kwaadaardige.
In de praktijk is het altijd de candida die de verschillende weefsels aanvalt en zich telkens aanpast aan het type omgeving dat hij vindt. De specificaties die doorgaans worden gegeven met betrekking tot de verschillende candidasoorten (candida albicans, krusei, parapsilosis, glabrata, tropicalis en anderen), onderschatten het feit dat deze allemaal voortkomen uit één enkele stamvader die, wanneer deze genetisch muteert om de gastheer aan te vallen, verandert in één of andere stam.

DE OPLOSSING GEVONDEN
Na ervaring te hebben opgedaan, begreep ik dat de bestaansreden van deze alternatieve stromingen nu juist lag in het onvermogen van de conventionele geneeskunde om de problemen van patiënten op te lossen, die daarentegen meer baat hadden bij de takken van geneeskunde die hen beoordeelden en behandelden in hun totaliteit en niet alleen met beperkte symptomatologische remedies.
Tijdens het leggen van een naturopathische basis kwam het idee in me op dat schimmel de oorzaak van kanker zou kunnen zijn. Terwijl ik bezig was een psoriasispatiënt te behandelen met behulp van corrosieve zouten, begreep ik dat deze werkten omdat ze iets vernietigden. En dat ‘iets’ was een schimmel.
Vanuit dat besef ging mijn geest syllogistisch redeneren en kwam uit bij de oplossing waar ik al zo lang op zat te wachten: als psoriasis, een ongeneeslijke ziekte, wordt veroorzaakt door een schimmel, kan ook een andere ongeneeslijke ziekte, kanker, worden veroorzaakt door een schimmel.
Uit dat verband zijn alle ervaringen, proefnemingen, controles en resultaten voortgekomen, die ik heb uitgevoerd met een verbeten inspanning, alsof ik deel uitmaakte van een revolutionair geheim genootschap, die mij veel professionele bevrediging heeft gegeven en het mij mogelijk heeft gemaakt om een zeer doeltreffende behandelmethode op te zetten tegen neoplastische massa’s, oftewel schimmelkoloniën.
Toen ik eenmaal de hypothese had ontwikkeld van de causale rol van schimmels bij neoplastische proliferatie, ontstond het probleem hoe deze konden worden aangepakt binnen in de weefsels, aangezien er daarvoor niet al te sterke zouten konden worden gebruikt.
Toen herinnerde ik mij dat bij orofaryngeale candidiasis bij zuigelingen bicarbonaat een snel en krachtig wapen was dat de ziekte binnen drie of vier dagen kon bestrijden. Ik hield mezelf voor dat ik, door hoge concentraties intraveneus en oraal toe te dienen, hetzelfde resultaat zou kunnen behalen en zo begon ik met mijn proeven en experimenten, die meteen tastbare resultaten opleverden.

MIJN EERSTE GENEZEN PATIENT
Een van de eerste patiënten die ik behandelde, een jongen van 11 jaar, gaf mij meteen het idee dat ik gelijk had. De jongen werd rond half twaalf ’s ochtends in coma binnengebracht op de afdeling pediatrische hematologie en had een klinische geschiedenis van leukemie. Hij was vanuit een Siciliaans dorpje, via de universiteiten van Palermo en Napels, waar hij enkele chemokuren had gehad, in Rome terechtgekomen.
Zijn wanhopige moeder vertelde me dat zij al twee weken, dat wil zeggen vanaf het moment dat hij was begonnen met zijn tocht langs ziekenhuizen, niet meer met haar zoon had kunnen praten en dat ze er alles voor over zou hebben om ten minste nog één keer zijn stem te horen voordat hij overleed. Aangezien ik van mening was dat de jongen in coma was zowel vanwege de invasie van de hersenen door schimmelkoloniën, als vanwege de toxiciteit van de uitgevoerde behandelingen, ging ik ervan uit dat ik, wanneer ik de koloniën zou vernietigen met natriumbicarbonaatzouten en tegelijkertijd de hersenen zou voeden en ontgiften met een glucose-infuus, kon hopen op een regressie van de symptomen.
En dat gebeurde ook. Toen ik ’s avonds rond zeven uur terugkwam op de universiteit, trof ik daar de jongen aan die, na een constante infusie met bicarbonaat en glucoseoplossingen, zat te praten met zijn moeder die toen in tranen was.

MIJN ONCOLOGISCHE INFECTIETHEORIE
Ik heb het Ministerie van Volksgezondheid, Italiaanse en buitenlandse oncologische instituten en oncologische verenigingen in kennis gesteld van mijn onderzoeken en resultaten, zonder ook maar enige positieve reactie te krijgen. Ik trof slechts collega’s – al dan niet met een titel – die alles van bovenaf bekeken en alleen maar in staat waren om één magisch woord uit te spreken: genetica.
“Zo kom ik er nooit,” dacht ik. Ik bevond mij in feite in een vrijwel uitzichtloze situatie, met zo veel mooie ideeën en positieve resultaten, maar zonder de mogelijkheid om deze te toetsen aan een reeks kankerpatiënten in een gezaghebbende wetenschappelijke context.
Ik besloot geduld te hebben en door te gaan met het behalen van resultaten door patiënt na patiënt te genezen. In de tussentijd probeerde ik bekendheid te krijgen bij een zo groot mogelijk aantal personen, vooral in de kring van de alternatieve geneeskunde waar het tenminste mogelijk was om contact te hebben met professionals die reeds een kritische houding hadden ten opzichte van de officiële medische opvattingen.
Zo begon ik over internet te surfen en vond daar al snel die contacten, vriendschappen en instemming die het mij mogelijk maakten om mijn theorieën bekend te maken, maar – nog belangrijker – die mij ook het benodigde psychologische ruggensteuntje gaven om mijn persoonlijke strijd tegen de vloed van de vruchteloze, officiële vanzelfsprekendheid voort te zetten.
Het troostte mij te weten dat mijn ideologische vlammetje niet uitdoofde, maar ergens voet aan de grond kon krijgen. Ik begon opnieuw te hopen dat ik, gezien de enorme waarde van de boodschap, vroeger of later de weg zou vinden om instemming te vinden en te worden geaccepteerd door een steeds groter aantal mensen.
Langzaamaan lukte het mij zo om mijn oncologische infectietheorie bekend te maken en deze te verspreiden onder publiek via conferenties, interviews en congressen die mijn invloedssfeer aanzienlijk vergrootten en mij de mogelijkheid boden om een grote hoeveelheid klinische ervaringen en bevestigingen te verkrijgen.
Ze maakten mij echter ook duidelijk dat er voor mijn behandelingen met natriumbicarbonaatoplossingen, ook al waren die doeltreffend, een bepaalde methode moest worden ontwikkeld, omdat bepaalde soorten kanker op geen enkele wijze konden worden bereikt, of op zijn minst alleen op onvoldoende wijze konden worden bereikt.
Met natriumbicarbonaat dat wordt toegediend via de mond, via een verstuiver of intraveneus kunnen alleen positieve resultaten worden behaald bij bepaalde neoplasmata, terwijl bij andere, zoals sereuze tumoren of tumoren in de hersenen of botten, geen doeltreffende en duurzame werking wordt bewerkstelligd.
Om deze redenen heb ik contact opgenomen met verschillende collega’s, vooral interventionistische radiologen, en kon ik eindelijk daar komen waar het mij eerst niet lukte door bepaalde kleine katheters aan te brengen, zowel endocavitair voor het buikvlies en voor de pleura, als intra-arterieel om de andere organen te bereiken.

PORT-A-CATH
Het basisprincipe van mijn behandelingssysteem is dat oplossingen met een hoog gehalte aan natriumbicarbonaat rechtstreeks moeten worden toegediend op de neoplastische massa’s die alleen regressie kunnen vertonen wanneer de schimmelkoloniën worden vernietigd.
Om deze reden heeft het constant zoeken naar steeds doeltreffendere technieken waarmee ik zo dicht mogelijk bij het binnenste van de weefsels kon komen, mij bij de selectieve arteriografie gebracht (het in beeld brengen van specifieke slagaders met behulp van instrumenten) en bij de plaatsing van een arteriële port-a-cath (katheters met reservoir).
Met deze methoden kan een kleine katheter rechtstreeks worden aangebracht in de slagader die de neoplastische massa voedt, zodat hoge doseringen natriumbicarbonaat kunnen worden toegediend aan de diepste uithoeken van het organisme.
Tegenwoordig is het met selectieve arteriografie van de halsslagaders mogelijk om ongeacht welke hersenmassa te bereiken, zonder operatie en volledig pijnloos.
Op dezelfde manier kunnen bijna alle organen op een onschadelijke, snelle en doeltreffende manier worden behandeld met bicarbonaatzouten. De enige uitzondering vormen bepaalde botgebieden, zoals wervels en ribben, waar de arteriële doorstroming zeer gering is zodat daar niet voldoende doses bij kunnen komen.
Selectieve arteriografie is dus een enorm krachtig wapen tegen schimmels dat bij neoplasmata altijd kan worden gebruikt, in de eerste plaats omdat het pijnloos is en geen nawerkingen heeft en in de tweede plaats omdat de risico’s van uitvoering zeer klein zijn.
Technisch wordt dit op de volgende manier uitgevoerd: na sterilisatie en een plaatselijke verdoving van de oppervlaktelagen, wordt er een naald ingebracht in de slagader die als toegangsdeur wordt gebruikt (meestal de subclavia) en dan wordt er, via deze slagader, een metalen geleider ingebracht die door de angiograaf zichtbaar kan worden gemaakt en die kan worden gebruikt om de betrokken slagader te vinden.
De laatste stap is om de katheter voor de toediening van de oplossingen aan te brengen op de plek die de geleider aangeeft en om deze vervolgens aan te sluiten op een onderhuidse port-a-cath die zo lang het nodig is op de betreffende plaats blijft zitten.
De hele ingreep, waarbij de patiënt zeer weinig risico loopt en met pijnsymptomen die lijken op die van een intraveneus infuus, maakt het voor de patiënten mogelijk om de behandeling thuis te doen, zij het onder constant medisch toezicht.

DE BEHANDELING MET NATRIUMBICARBONAAT
Op basis van de tot nu toe genoemde overwegingen lijkt een logische oplossing voor het kankerprobleem voort te komen uit de wereld der schimmels, waartegen op dit moment geen nuttig middel bestaat behalve, naar mijn mening, natriumbicarbonaat. De middelen tegen schimmel die nu in de handel zijn, zijn namelijk niet geschikt om in de massa’s door te dringen (misschien met uitzondering van de eerste toedieningen van azol-antimycotica of van amfotericine B via parenterale toediening), omdat deze zijn ontwikkeld om slechts te werken op een gelaagd niveau van het epitheliale type. Ze kunnen dus geen invloed uitoefenen op grote myceliumaggregaten die voor het merendeel worden gemaskeerd door de bindweefselreactie die ze probeert te bedwingen.
Bovendien zijn schimmels in staat om snel hun eigen genetische structuur te muteren. Na een eerste fase van gevoeligheid voor antimycotica kunnen ze deze binnen korte tijd codificeren en metaboliseren zonder er verder schadelijke invloed van te ondervinden; paradoxaal genoeg kunnen ze zelfs profiteren van de grote toxische kracht ervan ten opzichte van het organisme.
Dit gebeurt bijvoorbeeld bij het invasieve prostaatcarcinoom met bekkenstijfheid, waarbij een behandeling met antimycotica wordt uitgevoerd die, vooral in de eerste fase van toediening, erg effectief is op symptomatologisch vlak, maar in de loop der tijd zijn doeltreffendheid steeds meer verliest.
Natriumbicarbonaat beschikt daarentegen over een zeer grote verspreidbaarheid en heeft niet de structurele complexiteit die schimmels gemakkelijk kunnen codificeren. Het behoudt lange tijd het eigen vermogen van penetratie in de massa’s, ook en vooral vanwege de snelheid waarmee het deze uiteen doet vallen zodat ze zich er niet zodanig aan kunnen aanpassen dat ze zich ertegen kunnen beschermen. Bij een behandeling met bicarbonaat moet dus meteen worden begonnen met hoge doseringen, op constante wijze, in cycli en zonder onderbreking met een vernietigende werking die van begin tot einde zonder onderbreking plaats dient te vinden gedurende ten minste 7 tot 8 dagen voor een eerste cyclus. Hierbij moet in gedachten worden gehouden dat een massa van 2 tot 4 centimeter consistent kleiner begint te worden vanaf de derde tot vierde dag en vanaf de vierde tot vijfde dag bezwijkt.
Doorgaans ligt de maximale dosering die in één sessie kan worden gebruikt rond 500 cc natriumbicarbonaatoplossing van 5%, waarbij de dosis met 20% kan worden verhoogd of verlaagd al naar gelang de lijvigheid van de te behandelen persoon en bij aanwezigheid van meervoudige haarden waarover een grotere hoeveelheid zouten moet worden verdeeld.
Hierbij moet worden benadrukt dat de aangegeven doses, omdat ze onschadelijk zijn, eveneens zonder problemen al ruim 30 jaar lang gebruikt worden voor een groot aantal andere aandoeningen, zoals:
1. Ernstige diabetische keto-acidose.
2. Cardio-pulmonale reanimatie
3. Zwangerschap
4. Hemodialyse
5. Peritoneale dialyse
6. Farmacologische toxicose
7. Hepatopathie
8. Vaatchirurgische ingrepen

BIJWERKINGEN NATRIUMBICARBONAAT
Bij oncologische patiënten met ernstige hart-, nier- en leverstoornissen kunnen naar mijn mening moeilijk volledige doses worden toegediend. In elk geval moet de maximaal verdraagbare hoeveelheid worden gehanteerd, omdat te lage doses of doses die te versplinterd zijn door de tijd heen niet diep kunnen inwerken.
Bij bepaalde patiënten zonder andere pathologische aandoeningen behalve de tumor, bij wie sprake is van veel of grote massa’s, kan er in de eerste dagen van de behandeling een sterke temperatuursverhoging optreden, tot wel 39ºC. Dit is het gevolg van de brute ontbinding van de koloniën die in bepaalde gevallen ook verantwoordelijk is voor een hoge amyloïdconcentratie en een tijdelijke nierinsufficiëntie – die soms ook gepaard gaat met een urine-blaasblokkering – die kan worden opgelost door middel van katheterisatie. Aanvallen van hypertensie of hypotensie, evenals recidiverende hoofdpijn maken het beeld van de bijwerkingen compleet, maar hierbij moet worden vermeld dat deze zeldzaam en van voorbijgaande aard zijn en dus geen negatieve nawerking hebben.
Bij alle beschreven omstandigheden bestaat de meest geschikte behandeling om deze tegen te gaan uit de snelle intraveneuze infusie (ongeveer één uur) van een glucoseoplossing van 5% of 10% met toevoeging van kaliumchloride en van fysiologische oplossingen die, doordat ze de emunctoria helpen om de circulerende katabolieten terug te brengen tot normaal, in staat zijn om deze volledig op te lossen, zonder in het algemeen enig symptomatisch geneesmiddel te gebruiken.

DE LEUGENS VAN DE ORTHODOXE ONCOLOGIE
De strijd tegen kanker bestaat dus eigenlijk uit twee gevechten. Het eerste tegen de fysieke aandoening zelf en het tweede tegen mentale vormen, zowel van degenen die de bereikte voorrechten willen behouden, als van de personen die, vanwege sociale indoctrinatie, geen belang stellen in het uitproberen van nieuwe wegen. Naar mijn mening is het tweede gevecht de lastigste en langdurigste strijd. Maar alleen als wij die strijd winnen, kunnen wij ook het gevecht tegen kanker winnen.
Zoals we weten, lopen er op de wereld zowel charlatans als utopisten rond. Maar deze constatering is geen geldige reden om de deuren te sluiten voor vooruitgang en innovaties, vooral wanneer er, zoals in ons geval, geen andere goede oplossingen voorhanden zijn.
Wat zijn echter de criteria om te beoordelen of een behandeling goed is? Wie heeft het recht te oordelen over wie er al dan niet gelijk heeft? Het staat vast dat de vertegenwoordigers en aanhangers van de officiële oncologie, met hun opschepperige ‘betrouwbare wetenschappelijke methodes’, degenen zijn die het minst in aanmerking komen om de juistheid en doeltreffendheid van een andere behandeling dan die van hen te bevestigen. De feiten laten ons zien dat deze in werkelijkheid de uiting zijn van vijftig jaar falen en daarmee vijftig jaar vol strijd en leed. Erger nog, ze vertegenwoordigen een halve eeuw van ideologisch obscurantisme die, door onderdrukking en culturele misleiding, de juiste oplossing voor het probleem kanker in de weg heeft gestaan. Daardoor blijven mensen ziek worden, lijden en overlijden.
Ter vergelijking zou het goed zijn om te weten wat de huidige wetenschappers en de beschermers van onze gezondheid vinden van de behandelingen die een eeuw geleden werden uitgevoerd door wetenschappers die toentertijd als betrouwbaar werden beschouwd en die bijvoorbeeld het oor doorprikten van een patiënt met oorontsteking of tot flauwtes aan toe aderlatingen deden bij mensen die waren getroffen door onbalans in de verschillende soorten gal (gele gal, zwarte gal enz.), ziekten die verantwoordelijk werden gehouden voor onomkeerbare depressies of geelzucht.
Zoals wij nu hoofdschuddend lachen om die waanzin uit het verleden, zullen de wetenschappers van onze tijd op dezelfde manier worden beoordeeld door de wetenschappers van de toekomst, die zich zullen herinneren hoe kanker vroeger werd behandeld door patiënten te vergiftigen, door ze te martelen met bestraling of door ze vreselijk te verminken met chirurgische ingrepen die net zo extreem als nutteloos waren.
Op dit moment wordt de rechtlijnige, uniforme en onverzoenlijke groei van een tumor op geen enkele wijze beïnvloed door de huidige oncologische behandelingen. Betrouwbare statistieken laten zien dat de overlevingskans nog altijd zeer gering is (2-3%).
De rest is propaganda voor de orthodoxe oncologie. Vergeet de genezen tumoren in de borst, het colon en de lymfeklieren, oftewel de zogeheten stokpaardjes van de officiële oncologie: de geregistreerde genezingen komen voort uit leugens, misverstanden, statistische misleiding of toeval, zoals we later zullen zien. Als we namelijk goed kijken, gaat het bij deze veronderstelde therapeutische successen altijd over tumoren in het beginstadium. Bij echte tumoren van grote omvang is het sterftecijfer nog altijd 99,99%.
Het falen, de leugens en het onvermogen kunnen blijven bestaan, omdat ze beschermd en ondersteund worden door de autoriteiten en door het zogeheten erkende wetenschappelijke gezag, ten koste van de waarheid en het welzijn van de mensen.

DE GROOTSPRAAK VAN DE ONCOLOGISCHE STATISTIEKEN
Een van de meest controversiële en meest tegenstrijdige argumenten van de oncologie is ongetwijfeld dat van de overlevingstatistieken van kankerpatiënten, die – officieel – aangeven dat één op de twee personen geneest. Dit gegeven is weliswaar dramatisch, maar heeft ook een bepaalde hoop in zich, omdat het impliciet een positieve waarschuwing voor zowel wetenschappers als patiënten is.
Tegen de eersten zegt het: zet het onderzoek voort zoals dit is opgezet, want dat levert resultaten op. Probeer geen alternatieve theoretische of therapeutische wegen in te slaan en raak niet ontmoedigd door het feit dat er dagelijks patiënten blijven sterven.
Voor patiënten geeft het daarentegen de waarschuwing: u hebt 50% kans om het te redden, hiervoor hoeft u alleen maar de conventionele therapeutische protocollen te volgen, zonder zinloze alternatieven te proberen.
Maar in de praktijk vertegenwoordigen de geboden statistische gegevens een wetenschappelijke en psychologische mondprop voor wie de toestand van mislukking van de officiële oncologie aan de kaak stelt en met reden de noodzaak voelt om deze voor eens en voor altijd naar de hel te verwensen, en wel om de volgende redenen:
- Naast de statistieken – en dit zien we ook in de persoonlijke kennissenkring – zijn degenen met een ware tumor die overleven op de vingers van één hand te tellen.
- De officiële behandelingen hebben verwoestende en vaak dodelijke gevolgen.
- Veel van de patiënten die van de officiële stromingen afwijken, leven beter en langer (in een onderzoek onder 188 patiënten met een inoperabel bronchiaal adenocarcinoom was de periode van overleving van patiënten die chemotherapie volgden 75 dagen, terwijl de patiënten die geen enkele behandeling ondergingen maar liefst nog 225 dagen leefden - The Lancet, 13 december 1975).
- Vooruitzichten van een definitieve ontdekking met betrekking tot kanker zijn de komende 10 jaar nog steeds niet te verwachten.
Enerzijds hebben we dus de ervaring en het bewijs dat ons ertoe aanzet om weg te vluchten van de conventionele oncologische behandelingen, terwijl we anderzijds die 50% overlevingskans voor onze neus gezwaaid krijgen als een waarschijnlijke garantie van succes. Het is duidelijk dat, als dit gegeven zelfs maar gedeeltelijk kan worden weerlegd, het bolwerk van de oncologie onherroepelijk en direct als een kaartenhuis zou instorten.

STATISTIEKEN TRADITIONELE ONCOLOGIE
Ondanks alle trucjes en de vervormingen van de statistieken, wordt in de klassieke boeken en verhandelingen gesproken van een genezingspercentage bij kanker dat rond de 7% schommelt: dat wil zeggen, met de benodigde correcties, vrijwel nul.

Tumor Overleving na 5 jaar
1. Kwaadaardige glomera (hersenen) < 10 %
2. Cervicofaciaal gebied < 5 %
3. Kwaadaardige melanomen < 20 %
4. Neoplasmata van het oor en de mastoïd < 25 %
5. Long 7,5 %
6. Mesothelioom van het borstvlies 0%
7. Slokdarmcarcinoom < 10 %
8. Maagcarcinoom < 13 %
9. Neoplasmata van de dunne darm 25 %
10. Levercarcinoom 0-2 %
11. Galblaascarcinoom < 3 %
12. Pancreascarcinoom 2%
13. Lokaal vergevorderd borstcarcinoom 5%
(Het teken ‘<’ betekent ‘kleiner dan’).

75% VAN DE ARTSEN WEIGERT ZELF CHEMOTHERAPIE
Uit onderzoeken en enquêtes onder Amerikaanse oncologen komt naar voren dat drie van de vier artsen (75%) elke vorm van chemotherapie zou weigeren vanwege de ondoeltreffendheid en de vernietigende effecten die deze behandeling heeft op het menselijke organisme. Dit zeggen de artsen en onderzoekers erover:
“Het grootste deel van de kankerpatiënten in dit land overlijdt ten gevolge van chemotherapie, die tumoren in de borst, in het colon of in de longen niet wegneemt. Dit aspect is al ruim een decennium lang bekend en toch gebruiken artsen chemotherapie nog steeds ter bestrijding van deze tumoren.” (Allen Levin, MD, UCSF, “The Healing of Cancer”, Marcus Books, 1990).
“Als ik kanker zou krijgen, zou ik nooit gebruik maken van een bepaalde standaardbehandeling van die ziekte. Kankerpatiënten die uit de buurt van die centra blijven, hebben enige kans om het te redden.” (Prof. George Mathe, “Scientific Medicine Stymied”, Medicines Nouvelles - Parijs, 1989).
“Dr. Hardin Jones, docent aan de universiteit van Californië is, na vele decennia lang de statistieken met betrekking tot het overleven van kanker te hebben geanalyseerd, tot de volgende conclusie gekomen: [...] wanneer de patiënten niet worden behandeld, wordt hun toestand niet slechter, of wordt deze zelfs beter.” De verontrustende conclusies van Dr. Jones zijn nooit weerlegd.” (Walter Last, “The Ecologist” vol 28, nr. 2, maart/april 1998).
Over dezelfde oncoloog schrijft Milly Schar-Manzoli: “In 1975 ging Hardin Jones naar het congres voor kankeronderzoek van de universiteit van Barkeley met schokkende stukken: een verslag van de resultaten van een door hem uitgevoerd onderzoek naar kanker dat 23 jaar had geduurd en dat in dat jaar was afgesloten. De resultaten ...: de kankerpatiënten die hadden geweigerd de officiële behandeling te ondergaan, leefden gemiddeld nog twaalf en een half jaar, terwijl degenen die zich hadden onderworpen aan chirurgische ingrepen, chemotherapie en bestraling gemiddeld binnen slechts drie jaar waren overleden.” Kothari M. L. e Metha L. A. , Ist Krebs eine Krankheit?, Rowohlt 1979.
“Onze meest doeltreffende regimes zitten vol risico’s, bijwerkingen en praktische problemen. Nadat alle patiënten die wij hebben behandeld het gelag daarvoor hebben betaald, wordt slechts een zeer klein percentage van hen hiervoor beloond met een kortstondige periode van tumorregressie, die meestal gedeeltelijk is.”
(Edward G. Griffin, “World Without Cancer”, American Media Publications, 1996).
“Veel oncologen bevelen voor praktisch elk type tumor chemotherapie aan, met een vertrouwen dat niet wordt ontmoedigd door de vrijwel constante mislukkingen.” (Albert Braverman, MD, “Medical Oncology in the 90s”, Lancet 1991, vol 337, p. 901).
“Er is geen enkel bewijs dat chemotherapie in de overgrote meerderheid van de gevallen de levensverwachtingen verlengt. Dit is de grote leugen over deze behandeling, oftewel dat er een correlatie bestaat tussen het kleiner worden van de tumor en de verlenging van het leven van de patiënt.” (Philip Day, “Cancer: Why We’re Still Dying To Know The Truth”, Credence Publications, 2000).
Abel ontdekte dat het totale, wereldwijde aantal positieve resultaten als gevolg van chemotherapie schokkend was, omdat er eenvoudigweg nergens wetenschappelijke bewijzen beschikbaar waren voor het feit dat chemotherapie erin slaagt om “het leven van patiënten met de meest voorkomende typen organische kanker op noemenswaardige wijze te verlengen”. Abel benadrukte dat chemotherapie er zelden in slaagt om de levenskwaliteit te verbeteren en beschrijft haar als een wetenschappelijke kommer en kwel en stelt dat ten minste 80% van de chemotherapie die in de wereld wordt toegepast geen enkel nut heeft. Maar ook al bestaat er geen enkel wetenschappelijk bewijs dat chemotherapie werkt, noch de artsen, noch de patiënten zijn bereid om ervan af te zien. (Lancet, 10 augustus 1991).
Geen van de belangrijke media heeft dit uitgebreide onderzoek ooit geciteerd: het is volledig in de doofpot gestopt.” (Tim O’Shea “Chemioterapy - An unproven procedure”).
“Volgens de artsenverenigingen zijn de bekende en gevaarlijke bijwerkingen van de geneesmiddelen de op drie na belangrijkste doodsoorzaak, na hartinfarct, kanker en beroerte.”
(Journal of the American Medical Association, 15 april 1998).

CONCLUSIE; VERENIGEN EN SAMENWERKEN
Hoewel het veertig, dertig of zelfs twintig jaar geleden nog mogelijk was om de mensen op één of andere manier te overtuigen van de juistheid van de officiële oncologie en haar resultaten, is het nu, na de constante hoeveelheid zinloze vondsten die met regelmatige tussenpozen door de media worden rondgebazuind, zo dat niemand zich meer voor de gek laat houden door woorden die alleen op het vlak van hypothesen en niet nagekomen en niet nakombare beloften blijven. Deze mislukkingen gaan gepaard met het pijnlijke bewustzijn dat iedereen heeft van het ellendige einde van dat familielid, die vriend of kennis.
We moeten ons overgeven aan het feit dat de huidige oncologie niet in staat is om kankerpatiënten antwoorden en de benodigde zekerheden te bieden en het is dus onze morele en ethische plicht om te proberen de juiste oplossing te vinden voor de ernstigste en akeligste aandoening van deze tijd.
Bij verwerping van het sprookje van de genetische causaliteit van kanker, zijn de theorie van de schimmelinfectie en de gepresenteerde casussen een nieuwe manier om naar de tumorale aandoening te kijken; momenteel is zij, naar mijn mening, de enige logische optie voor succes. Hierbij moet tevens in gedachten worden gehouden dat de successen en geïllustreerde genezingen zijn bereikt terwijl ik niet constant en op vrij povere wijze heb gewerkt. Er kan worden gesteld dat, met de juiste structuren en instrumenten, de resultaten uitzonderlijk goed zouden kunnen zijn en hoop op leven zouden kunnen bieden aan honderdduizenden mensen overal ter wereld.
Jammer genoeg zijn de huidige vertegenwoordigers van de medische intelligentsia op deze planeet niet in staat om iets te begrijpen, ook al is het zo eenvoudig en duidelijk als deze therapie tegen kanker, wat buiten hun gewoontes en hun beperkte sectorale kennis valt.
Bovendien vormen ze, met hun netwerk van wetenschappelijke, conformistische, politieke, economische en mediagerelateerde kennissen en afspraken, een enorm obstakel voor de overwinning van kanker. Voor hen moet degene die andere oplossingen bedenkt of zoekt, aan de kant worden geschoven of zelfs uit de weg worden geruimd.Voor het deblokkeren van de huidige status quo, die velen van dichtbij pijnlijk treft, is er hulp nodig van al die medewerkers in de gezondheidszorg, politici en rechtschapen personen die verder kunnen kijken dan het simpele en kwaadaardige conventionalisme en het economisch en sociaal jaarverslag.
We moeten ons nu verenigen, samenwerken en elkaar spirituele steun geven, zodat de bolwerken die gebouwd zijn op fouten en leugens kunnen worden ontmanteld. Voor wat betreft de genetica en haar wonderen, zal men er al snel achterkomen dat velen, in de zwarte duisternis van de onwetendheid, het vlammetje van een lucifer hebben aangezien voor het licht van de zon.

VERKLARENDE WOORDENLIJST
Allopathisch – medische benadering die doorgaans gebruik maakt van synthetische geneesmiddelen ter verlichting van symptomen en de genezing van ziekten.
Anaplasie – celonrijpheid, cel zonder structuur.
Areactiviteit – onvermogen om te reageren.
Autocrien en paracrien – pseudo-hormonale afgiftemechanismen.
Bio-energetische vloeistof – energiestroom die afkomstig is van een weefsel of orgaan (bijvoorbeeld warmte).
Cachexie – terminale toestand van verzwakking.
Dysbacteriose – abnormale ontwikkeling van bacteriën.
Dysmetabolisme – gewijzigd metabolisme.
Empyeem – infectie, pusophoping in een lichaamsholte.
Ens morbi – ziekte-entiteit.
Epitheel – weefsel dat de organen en levende weefsels bekleedt.
Fagocytose – celactiviteit van assimilatie/opname van externe corpusculaire elementen.
Fytofarmaceuticum – plantaardig geneesmiddel.
Fytopathologie – studie van de ziekten in de plantenwereld.
Gen – groep uit DNA samengestelde moleculen met daarin de erfelijke eigenschappen van een soort.
Genetica – onderdeel van de biologie dat de genen bestudeert.
Heteroplastische verspreiding – dit verwijst naar cellen die niet aanwezig behoren te zijn in het onderzochte weefsel.
Heterotroof – dit verwijst naar een organisme dat afhankelijk is van gebruiksklare voedingsstoffen, dat wil zeggen dat het deze niet zelf kan samenstellen.
Holistisch – synergetische benadering die behandelt op basis van de gecombineerde fysieke, emotionele en spirituele aspecten van de gezondheid en de ziekte van de mens.
Homeostatisch – wat het interne evenwicht bewaart.
Hyfen – schimmelceleenheden.
Hyperchloorhydrie – verhoogd zoutzuurgehalte van het maagsap.
Hyperplasie – abnormale celtoename.
Hyperpyrexie – hoge koorts.
Immunosuppressie – onderdrukking van de natuurlijke immuunreactie van het organisme; dit kan worden veroorzaakt door chemische, emotionele, energetische of andere factoren.
Kwantumfysica – tak van de natuurkunde die de energetische kenmerken van materie op subatomisch niveau bestudeert.
Metabolisme – energetisch-chemische activiteit van het organisme.
Metafysica – leer over de eerste beginselen van het leven, buiten de zintuiglijke waarneming om.
Metastase – kankermassa’s die zich ontwikkelen, verspreiden zich vanuit een primaire tumor. Uit het Grieks: metastasis = wat daarna komt.
Multifactoriëliteit – meervoudige causaliteit, samenwerking van veel factoren.
Mycete – schimmel.
Natriumbicarbonaat – chemische verbinding die bij de Simoncini-behandeling wordt gebruikt om de schimmelmassa’s, die kanker veroorzaken, uiteen te doen vallen.
Neurotrope virusziekte - neurale aandoening die het zenuwstelsel aantast.
Nosologie – classificatie van de ziekten.
Noxa – ziekteoorzaak/schadelijkheid.
Parenchymateus – wat deel uitmaakt van de materie van een orgaan.
Pathogeen – wat de ziekte veroorzaakt.
Pleurodese – operatie aan de pleura.
Polymorfisme – kwaliteit van een organisme dat verschillende vormen aanneemt.
Port-a-cath – klein onderhuids apparaatje dat op een aderkatheter wordt aangesloten.
Psoriasis – huidziekte die wordt gekenmerkt door vlekken met daarop droge en witachtige huidschilfers.
Saprofyt – micro-organisme dat zich voedt met stoffen die in ontbinding zijn.
Selectieve arteriografie – radiologische methode om met een daartoe bestemd instrument, een zogeheten angiograaf, specifieke slagaders in beeld te brengen.
Steatose – vervetting.
Wezensgelijkheid – het kenmerk dat iets dezelfde essentie heeft.

Candida Albicans
foto: nigms.nih.gov
Quote: kankertherapie - De natriumbicarbonaat is effectief omdat het een anti-schimmel stof is en de schimmels dood

BEHANDELING MET NATRIUMBICARBONAATOPLOSSINGEN

LONGTUMOR
Dit neoplasma reageert doorgaans erg goed op de behandeling met natriumbicarbonaatoplossing van 5% door middel van een transcardiale arteriografische katheter die wordt aangebracht in de betrokken longslagader waardoor de optimale toediening van de doses tegen de aanwezige massa of massa’s mogelijk is.
Een cyclus van acht tot negen dagen is voldoende om de aandoening te blokkeren of te doen afnemen. Wanneer de massa echter ook aanwezig is in het bronchiale lumen, dient er een cyclus te worden geprogrammeerd van ten minste vier tot vijf bronchoscopieën via welke 30 tot 50 cc bicarbonaatoplossing in de luchtpijptak wordt gefiltreerd, die er niet uit wordt gehaald. Reeds na de eerste behandeling kan een afname van de stenose en van het bronchiale oedeem worden waargenomen, wat leidt tot duidelijke verbeteringen op symptomatologisch vlak.
Afgezien van eventuele generieke symptomen die verband houden met de toediening van bicarbonaat, wordt de behandeling altijd goed verdragen en geeft geen problemen, behalve wanneer het hyperbasische milieu vanwege de infusies, vooral bij zeer verzwakte patiënten, leidt tot de ontwikkeling van bacteriële stammen waarvoor een onmiddellijke antibioticumbehandeling nodig is.
In het geval dat ook het borstvlies of andere organen zijn aangetast, dienen de specifieke antitumorbehandelingen voor elke anatomische locatie te worden uitgevoerd.

BORSTKANKER
Als deze klein is, kunnen alleen diepe infiltraties rond de laesie volstaan. Deze worden uitgevoerd onder plaatselijke verdoving, in combinatie met een intraveneus infuus van 400-500cc om de dag gedurende een maand. Als de massa groot is, moet er tevens een katheter worden aangebracht in de interne borstslagader, waarin de natriumbicarbonaatoplossingen van 5%, in cycli van zes tot zeven dagen, rechtstreeks op het neoplasma worden toegediend.
Afgezien van een lichte pijn, is er geen sprake van grote bijwerkingen. Zoals blijkt, gaat het hier om onschuldige methoden die snel doeltreffend zijn, die een chirurgische ingreep kunnen voorkomen en die altijd en hoe dan ook moeten worden geprobeerd, ook indien men twijfels heeft over het eindresultaat, omdat ze in korte tijd tot een positieve respons leiden zonder andere therapeutische benaderingen eventueel in gevaar te brengen.
Het wordt echter gecompliceerder wanneer er andere gemetasteerde organen zijn waarbij er extra behandelingen nodig zijn voor de gekoloniseerde weefsels en die elke mogelijke toekomstige gunstige ontwikkeling compliceren. Maar ook als er sprake is van een diffuse neoplastische aandoening, verzacht de behandeling met bicarbonaat de pijnsymptomen en paraneoplastische symptomen, zodat zowel de kwantiteit als de kwaliteit van het leven van de patiënt wordt vergroot.
Wanneer een patiënte twijfelt over wat er moet gebeuren of wanneer zij geneigd is een gedeeltelijke of totale chirurgische ingreep te ondergaan, is het in elk geval altijd goed om de behandeling met natriumbicarbonaat via infuus en via de mond te doen, omdat dit de metastasering van andere organen (hersenen, lever, botten), wat vaak voorkomt bij dit type neoplasma, kan voorkomen en tegengaan.

DARMKANKER
De keuze voor de uit te voeren behandeling met natriumbicarbonaat hangt af van twee factoren: de omvang van de massa en de mate van infiltratie van de darmwand.
In het geval dat het neoplasma, ongeacht zijn vorm, zich geheel binnen in de darmholte bevindt, is coloscopie de meest doeltreffende methode om dit te bestrijden. Hiermee kan 150-200 g natriumbicarbonaat in 2 liter lauw water worden toegediend tot aan de ileocaecale klep.
Ook indien er binnen enkele dagen sprake is van een duidelijke regressie van de massa’s, moeten er gedurende een periode van drie tot vier weken nog zeven tot negen sessies worden gepland, waarbij er rekening mee moet worden gehouden dat de eerste dicht bij elkaar moeten liggen voor een onmiddellijk effect en dat de laatste ter consolidering zijn.
Indien de tumor door de darmwand heen is gedrongen of indien er sprake is van levermetastasen, moeten ook deze organen specifiek worden behandeld.
Tijdens of na elke sessie met bicarbonaatzouten kan er diarree van voorbijgaande aard optreden. De behandeling hoeft hiervoor niet te worden onderbroken; er kunnen hooguit enkele rustdagen worden ingelast.
Tot bepaalde afmetingen, dat wil zeggen als de tumor de darmholte niet volledig is binnengedrongen tot subocclusie of occlusie aan toe, is de endoscopische behandeling bijzonder effectief om de massa’s terug te dringen.
In de gevallen waarbij er echter sprake is van een grenssituatie of de aanwezigheid van andere, synchrone tumoren, dat wil zeggen in andere delen van de darm die erg moeilijk te bereiken zouden zijn na het overwinnen van de eerste massa, moet er een behoudende chirurgische ingreep worden uitgevoerd die zorgt voor kanalisatie tot aan de anus.
Dit is mogelijk door terminoterminale of laterolaterale anastomose van de geresecteerde stompen, die vervolgens tijdens de operatie of via postchirurgische drainage worden behandeld met locoregionale toedieningen van natriumcarbonaat, zodat de vorming van eventuele lokale recidieven of leverrecidieven wordt verhinderd.
Op het moment dat de weefsels kwetsbaarder zijn bij de littekens waar de reactiviteit gelijk is aan nul, of op het vlak van de lever vanwege de toxische effecten van de anesthesie, voorkomt de dekking met bicarbonaat dat de schimmels opnieuw ontkiemen, wat in de meeste gevallen leidt tot een hervatting van de ziekte die onmogelijk onder controle kan worden gehouden. De indicaties voor de preventie in dit geval zijn dan dezelfde als bij de behandeling van buikvliescarcinomatose.

MAAGKANKER
Een van de gemakkelijkst te behandelen tumoren is die van de maag, vanwege de gemakkelijk via orale weg bereikbare locatie. Patiënten die ik twintig jaar geleden heb behandeld, hebben nog lang geleefd, zonder verminkingen. Enkele van hen, onder wie een familielid, leven ook nu nog.
Toediening: 1 lepeltje natriumbicarbonaat in een glas water, een halfuur vóór het ontbijt en vóór het avondeten gedurende vijftien dagen, vervolgens alleen ’s ochtends gedurende nog eens dertig dagen, waarbij ervoor moet worden gezorgd dat de patiënt alle mogelijke houdingen aanneemt (op de buik, op de rug en op de zij), zodat de zouten in contact kunnen komen met het gehele slijmvlies van het orgaan.
Het kan soms gebeuren dat het tweemaal daags toedienen diarree veroorzaakt. Dit probleem kan doorgaans worden opgelost door de avonddosis over te slaan.
Over het algemeen verdwijnt na vijf tot tien dagen het bloed uit de ontlasting, begint de spijsvertering weer normaal te worden en neemt het zware gevoel af, met als gevolg dat de patiënt al snel in gewicht aan kan komen.
Dit is allemaal dus vrij eenvoudig wanneer het neoplasma, ook als dit groot is, beperkt blijft tot de maagwand en enkele lymfeklieren eromheen.
Maar in het geval dat het gaat om een aanzienlijke verspreiding in de aangrenzende structuren, vooral in de ligamenten, wordt maagkanker, doordat deze onmogelijk volledig bereikt kan worden, bijzonder moeilijk uit te roeien.De koloniën die niet in contact komen met het bicarbonaat in de maag, fungeren dan namelijk als verzamelplaats voor een sterkere proliferatie op die plaatsen waar ze niet kunnen worden aangevallen.Zij worden de referentieopstelling voor alle andere en worden in de strijd om overleving gesteund door de biochemisch solidaire elementen die de basis vormen voor de vorming en progressie van de massa’s.
Om dit concept te begrijpen, moeten we ons een groot web voorstellen dat bestaat uit grote aggregaten op de hoekpunten en rechtlijnige verbindingselementen die deze met elkaar verbinden en die fungeren als communicatiewegen tussen de cellen.
Wanneer een element, een aggregaat of een groot deel van de structuur wordt aangevallen, worden de alarmsignalen van de meest blootgestelde koloniën doorgegeven aan de koloniën die buiten de invloedssfeer van een toxische substantie blijven. Dit gebeurt op een zodanige wijze dat de verdedigingsreacties in werking kunnen worden gesteld en zij zonder beperkingen groter kunnen worden.
En dat niet alleen, want via het poreuze celnetwerk vindt er tevens een verplaatsing plaats van elementen uit de kern van elke cel naar de locatie waar geen gevaar is, met als resultaat dat en grotere concentratie van edele reproductieve structuren ongestoord kan werken en ook de tijd heeft om in genetisch opzicht te veranderen al naar gelang het soort schadelijke stof.
Zo wordt elke vorm van weerstand ontwikkeld tegen geneesmiddelen en andere verbindingen, met inbegrip van bicarbonaat, ook al moet voor dit laatste de aanpassing worden gezien als een weerstand tegen de lage doses die bij de behandeling worden gebruikt.
Het biologisch actieve netwerk verklaart dus de verschijnselen van communicatie en bescherming tussen aggregaten, cellen en sporen, ook wanneer deze zich ver van elkaar af bevinden. Dit verklaart tevens het mechanisme van de metastasen, die niets anders zijn dan nieuwe schimmelmassa’s die een orgaan hebben gekoloniseerd, nadat ze uit de moederhaard zijn vertrokken en daardoor zijn gevoed.
Als we veronderstellen dat het web zich heeft verspreid en veel organen heeft verzwakt, rijst de vraag waarom metastasen zich in gradaties voordoen, eerst in het ene orgaan en dan in een ander, en nog een ander enzovoort. De verklaring ligt in het feit dat, zolang een weefsel intact en krachtig, oftewel reactief is, een schimmelverspreiding niet mogelijk is; wanneer dit echter om de meest uiteenlopende redenen en vanwege het voortschrijden van de ziekte verzwakt, wordt dit op een bepaald moment makkelijker aanvalbaar en dus koloniseerbaar. Daarom zijn de belangrijkste oorzaken van metastasering nu juist de officiële behandelingen, omdat deze de weefsels zodanig letsel toebrengen dat deze weerloos worden voor de klauwen van de schimmels.
Als we teruggaan naar de maagkanker, wordt het minst toegankelijke punt voor de behandeling met bicarbonaat gevormd door de ligamenten, waar de verdediging en de regeneratie van de koloniën begint. Als er naast deze ook andere organen bij betrokken zijn, vooral de lever, dan wordt alles veel moeilijker.
Een maagtumor moet dus zo snel mogelijk en zo intens mogelijk worden behandeld, zodat deze volledig en voor eens en voor altijd wordt uitgeroeid, voordat hij erin slaagt zich te organiseren. Maar door een perigastrische katheter en een arteriële katheter in de tripus Halleri aan te brengen, via welke rechtstreeks bicarbonaat kan worden toegediend op de schimmelmassa’s, kan ook in gecompliceerde gevallen worden gezorgd voor een regressie van de ziekte.

LEVERKANKER
Alle typen levertumor, zowel de primitieve als de metastatische, kunnen met selectieve arteriografie worden bereikt met behulp van een katheter in de leverslagader waarmee elke dag 500 cc bicarbonaatoplossing van 5% kan worden toegediend, eventueel in combinatie met orale toediening.
Er vindt altijd regressie plaats indien er een voldoende hoeveelheid werkzaam leverparenchym aanwezig is – voor ten minste 30% – ook als er sprake is van een infectie door een levervirus. De levensverwachting hangt af van de afmetingen van de massa’s en kan constant toenemen naarmate de behandelingen door de tijd heen herhaald worden, totdat er sprake is van normale levensomstandigheden.
Normaalgesproken bestaat het behandelschema uit een cyclus via de slagader van zes tot zeven dagen, die elke drie tot vier weken moet worden herhaald, en waarbij er in de tussenliggende periodes, op de nuchtere maag tevens een lepeltje bicarbonaat opgelost in water wordt ingenomen op de rustdag. Hoewel deze zeldzaam zijn, kunnen tijdens de behandeling de volgende bijwerkingen optreden:
1. Temperatuurstijging tot 38ºC, in sommige gevallen tot 39ºC.
2. Hoofdpijn.
3. Aanvallen van matige hypertensie of hypotensie.
4. Pijn in de leverloge die wordt veroorzaakt door de werking van het bicarbonaat in aanwezigheid van hemorragische elementen.
5. Urineretentie.
Alle beschreven symptomen die afhangen van het effect van het bicarbonaat, dat de massa’s meteen uiteen doet vallen, nemen in korte tijd, binnen 30 tot 60 minuten, af met overvloedige orale hydratering of met de toediening van infusen die de katabolieten verdunnen, dat wil zeggen met een glucoseoplossing van 10% met toevoeging van kaliumchloride en fysiologische oplossingen.
Naast het genoemde behandelschema kan het, teneinde een massa aan te tasten die niet snel afneemt, soms goed zijn om rechtstreeks een katheter aan te brengen in de neoplastische massa waar het natriumbicarbonaat moet worden ingebracht. Als leverkanker op de juiste manier wordt behandeld, is er in een zeer hoog percentage van de gevallen (90%) sprake van regressie en liggen ook de percentages van definitieve genezing hoog (70% tot 80%). Uitzonderingen zijn de gevallen waarbij het hele of een zeer groot deel van het leverparenchym (het leverweefsel) is overgenomen door neoplastische massa’s.
gerelateerde links:
leverkanker - behandelingsprotocol
levercarcinoom - klinische casus 1
levercarcinoom - klinische casus 2
levercarcinoom met longmetastasen - klinische casus

CARCINOMATOSE van het BUIKVLIES
Bijna alle neoplasmata in de buik kunnen, vanwege aaneengrenzing of na een chirurgische ingreep, doordringen in de buikvliesholte en zich langzaam verspreiden in alle mogelijke richtingen.
Maag, darmen, pancreas, blaas, prostaat, baarmoeder en eierstokken zijn de organen van waaruit er vaak een verspreiding in de holte plaatsvindt, samen met de eventuele vorming van ascitesvocht van neoplastische aard.
Wanneer de schimmelkoloniën namelijk eenmaal het buikvliesserum zijn binnengedrongen en eraan wennen om dit te metaboliseren, staat geen enkel obstakel hun opmars meer in de weg. Dit leidt tot het verschijnsel van carcinomatose, een aandoening die buiten het bereik ligt van ongeacht welke conventionele behandeling.
Met de behandelmethode die ik voorstel en die erop is gebaseerd dat de holte wordt gevuld met bicarbonaatoplossing, kunnen de schimmelmassa’s echter volledig worden bereikt en dit is zeer effectief bij de vernietiging daarvan.
Deze bestaat uit het aanbrengen van een percutane katheter in de buik via welke de aangetaste weefsels gedurende ongeveer 30 tot 40 dagen worden omspoeld, nadat het reeds bestaande vocht is afgevoerd.
Gedurende de eerste drie dagen wordt er 300-400 cc natriumbicarbonaatoplossing van 5% ingebracht die in de buikvliesholte blijft en de volgende dag, vóór de nieuwe toediening, wordt afgevoerd. Gedurende de daaropvolgende twaalf dagen wordt de dosering verlaagd tot 100-200 cc oplossing die één tot twee uur na de behandeling wordt afgevoerd. Deze procedure wordt vanaf de 15e tot de 30e –40e dag herhaald met een ritme van één dag wel en twee dagen niet.
De doses moeten worden gezien als indicaties, omdat deze verschillen al naar gelang de respons, het lichaamsgewicht en de bijwerkingen die kunnen optreden.
Flatulentie en een vol gevoel – die vaak al bestonden – en al dan niet hevige pijn zijn vrijwel constante symptomen, vooral in de eerste dagen, maar deze worden beduidend minder naarmate de behandeling vordert.
Stadia van hypertensie of hypotensie, evenals dorst en gebrek aan eetlust, maken het beeld van de mogelijke ongewenste bijwerkingen compleet. De meest ernstige complicatie kan de ontwikkeling van een infectie in de holte zijn, die doorgaans wordt veroorzaakt door het bij de dagelijkse verzorging niet zorgvuldig omgaan met de katheter en het verbandgaas. Deze dient onmiddellijk te worden behandeld met hoge doses intramusculaire antibiotica, zodat deze in korte tijd kan worden opgelost. Bij carcinomatose van grote omvang moet rekening worden gehouden met resectie van de massa's met als doel dat de buikholte ‘lichter’ wordt gemaakt en dat de werking van het bicarbonaat doeltreffender wordt.

MILTKANKER
Ook hiervoor dient de arteriografische behandeling te worden gebruikt, ook al zijn de bijwerkingen hierbij soms veel vervelender dan bij de milt. Tijdens de eerste infusies worden de verschijnselen van misselijkheid en een zwaar gevoel namelijk veel sterker, evenals de pijnreactie op het moment van de infusie in de pancreasslagader. Dit komt door zijn kleine doorsnede die een reactie teweegbrengt, omdat deze kortstondig gedwongen wordt uitgerekt.
Een positief element van de reactie, dat duidt op de plotselinge gevoeligheid van de koloniën voor het natriumbicarbonaat, bestaat uit de onverwachte afname van pijnverschijnselen die dorsaal te voelen waren. Soms wanneer er chirurgische ingrepen zijn uitgevoerd of door de werking van de gal, kan er sprake zijn van afwijkende vasculaire omstandigheden; in dat geval kan de behandeling door middel van arteriografie niet zo doeltreffend zijn. Wanneer de koloniën zijn doorgedrongen in de aangrenzende weefsels of in de lever, moet er ook voor deze pathologische condities een specifieke behandeling worden uitgevoerd.

PANCREASTUMOR
Ook hiervoor dient de arteriografische behandeling te worden gebruikt, ook al zijn de bijwerkingen hierbij soms veel vervelender dan bij de milt. Tijdens de eerste infusies worden de verschijnselen van misselijkheid en een zwaar gevoel namelijk veel sterker, evenals de pijnreactie op het moment van de infusie in de pancreasslagader. Dit komt door zijn kleine doorsnede die een reactie teweegbrengt, omdat deze kortstondig gedwongen wordt uitgerekt.
Een positief element van de reactie, dat duidt op de plotselinge gevoeligheid van de koloniën voor het natriumbicarbonaat, bestaat uit de onverwachte afname van pijnverschijnselen die dorsaal te voelen waren. Soms wanneer er chirurgische ingrepen zijn uitgevoerd of door de werking van de gal, kan er sprake zijn van afwijkende vasculaire omstandigheden; in dat geval kan de behandeling door middel van arteriografie niet zo doeltreffend zijn. Wanneer de koloniën zijn doorgedrongen in de aangrenzende weefsels of in de lever, moet er ook voor deze pathologische condities een specifieke behandeling worden uitgevoerd.

BLAASTUMOR
De therapeutische aanpak hangt af van de anatomische configuratie van de neoplastische invasie, dat wil zeggen of de tumor beperkt is tot de interne wanden, of dat deze is doorgedrongen tot in de bekkenholte. Indien er sprake is van oppervlakkige of gedeeltelijk doorgedrongen carcinomen is het voor het behalen van bijna altijd zeer positieve resultaten voldoende om bicarbonaatoplossingen rechtstreeks in de blaas toe te dienen via een blaaskatheter, gecombineerd met een orale behandeling van één lepeltje in een glas water op de nuchtere maag. Ook in het geval van grote uitstekende massa’s, wordt doorgaans na twee tot drie dagen een vermindering van de pijnsymptomen waargenomen en verdwijnen voorvallen van hematurie, voor zover hier sprake van was.
Dosis: 150-200 cc via katheter gedurende vier achtereenvolgende dagen, vervolgens om de dag gedurende twee weken en dan nog één dag wel en twee dagen niet gedurende nogmaals twee weken, waarbij er moet worden gezorgd voor een onderbreking van één of meer dagen wanneer er pijnverschijnselen of duidelijke verschijnselen van erytrocytaire diapedese optreden.
Het blaasepitheel – dat heeft geleden onder de aandoening of onder vroegere endoscopische instillaties met mitomycine of andere geneesmiddelen – heeft namelijk, vanwege zijn aangetaste toestand, bijzondere aandacht nodig. Dit betekent in de praktijk een constante therapeutische modulatie afhankelijk van de persoon.
In het geval dat de tumor is doorgedrongen in het bekken wordt zowel selectieve arteriografie als een buikkatheter voorgeschreven, via welke de massa’s op een concentrische en definitieve manier worden aangevallen. Soms kunnen er ook neoplasmata aanwezig zijn in de urinebuizen, waarbij perfusie met natriumbicarbonaatoplossingen via de blaaskatheter erg moeilijk is.
In dit geval kunnen door het aanbrengen van een percutane katheter in de betreffende urinebuis, oftewel een nefrostomie, de massa’s worden bereikt en vernietigd die aan de werking van het natriumcarbonaat waren ontkomen.
Blaastumoren zijn erg gevoelig voor de werking van natriumbicarbonaat en er is hierbij vrijwel altijd sprake van regressie van de massa’s.

PROSTAATTUMOR
Als er geen chirurgische ingreep heeft plaatsgevonden, kan er in eerste instantie geprobeerd worden om het neoplasma te behandelen door een katheter in de urinebuis aan te brengen zodat de zoutoplossingen zich via de buizen kunnen verspreiden in de prostaatkwabben. Dit kan eventueel worden gecombineerd met periglandulaire infiltraties die transrectaal kunnen worden uitgevoerd met behulp van zeer lange naalden, zoals naalden die worden gebruikt voor een vruchtwaterpunctie.
Daar waar de massa niet adequaat kan worden behandeld, of bij aanwezigheid van postchirurgische recidieven, is de rechtstreekse toediening van natriumbicarbonaat, die moet worden herhaald in cycli van zes tot acht dagen per maand, in de schaamslagader doorgaans bijzonder doeltreffend.
Indien er sprake is van een bijkomende invasie van de bekkenholte kan hetzelfde behandelschema worden gebruikt als bij buikvliescarcinomatose, dat wil zeggen met behulp van een katheter die in de buik, vlak bij de massa wordt aangebracht.
Voor eventuele botmetastasen is echter een totaal andere therapeutische aanpak vereist die afhangt van het aantal en de plaats van de laesies.Als het er niet veel zijn, is het goed om voor elk daarvan een gerichte bestralingscyclus te programmeren die echter wordt ondersteund door de toediening van infusies van 500 cc natriumbicarbonaat na elke sessie, met het doel om een verdere ontkieming en verspreiding van de schimmelcellen tegen te gaan.
Elke behandeling met fysieke middelen die neoplastische materie vernietigt, brengt namelijk de gelijktijdige vernietiging van een deel van de weefsels van de gastheer met zich mee. En het is juist deze celsterfte die als lokaas en reddingsboei dient voor de schimmelcellen die weten te overleven door zich te voeden met de weefsels in ontbinding.
Om deze reden mislukken radiotherapie, lasertherapie of thermoablatie meestal, omdat ze rondom het behandelde gebied celeenheden achterlaten die in staat zijn om na beëindiging van de behandeling de proliferatie sterk te hervatten. Hier ben ik van overtuigd, omdat ik het gedrag van schimmelkoloniën uitgebreid heb bestudeerd, vooral in de eerste jaren waarin ik mijn behandelmethode toepaste. Bij epitheeltumoren heb ik soms ook geprobeerd om deze weg te branden met gloeiend hete ijzeren instrumenten die veel groter waren dan hun afmetingen. Dat was zinloos; 10 tot 20 minuten na de behandeling vond ik de schimmelcellen terug aan de rand van de brandwond en deze waren sterker dan ooit.
In dit geval kunnen door het aanbrengen van een percutane katheter in de betreffende urinebuis, oftewel een nefrostomie, de massa’s worden bereikt en vernietigd die aan de werking van het natriumcarbonaat waren ontkomen.
Blaastumoren zijn erg gevoelig voor de werking van natriumbicarbonaat en er is hierbij vrijwel altijd sprake van regressie van de massa’s.

BORSTVLIESTUMOR
Primaire of secundaire pleuraneoplasmata zijn een van de gemakkelijkste om te behandelen met mijn behandelmethode. In vrijwel alle behandelde gevallen was er sprake van volledige regressie van de aandoening, mits er geen pleurodese is uitgevoerd.
Methode: na het aanbrengen van een intrapleurale katheter onder echografische begeleiding en na afvoer van het aanwezige vocht, wordt er 150-200 cc in de holte toegediend gedurende drie achtereenvolgende dagen en daarna om de dag gedurende twaalf dagen. Vanaf de 15e tot en met de 30e dag, 100-150 cc die na één uur moet worden afgevoerd, één dag wel en twee dagen niet.
Normaalgesproken verdwijnt reeds na de vierde of vijfde dag de hemothorax, indien deze aanwezig was, en na tien tot vijftien dagen is het, behalve in zeldzame gevallen, niet meer mogelijk om vocht op te zuigen: het borstvlies is weer normaal. Er dient veel voorzichtigheid in acht te worden genomen bij het aanbrengen van het gaas en de katheter, die zeer gevaarlijke bronnen van infectie en van pleuraal empyeem kunnen zijn. Dit kan eveneens gebeuren in het geval dat er te hoge doses zouten worden toegediend.

TUMOR in de BOVENSTE en ONDERSTE LEDEMATEN
Er bestaat een grote variëteit aan tumoren, zowel primaire als metastatische, die zich ontwikkelen in de bovenste en onderste ledematen. Osteosarcomen, Ewing-sarcomen, chondrosarcomen en andere zijn vooral pathologieën bij jongeren, terwijl de metastatische zich vooral voordoen bij een pathologie van volwassenen.
Om deze te proberen te vernietigen, worden er oplossingen van natriumcarbonaat van 5% toegediend, in doses die afhangen van het gewicht van de patiënt, door middel van de katheterisatie van de slagaders die naar de betreffende ledematen lopen. Alle massa’s die zich onder het punt van infusie bevinden, verdwijnen doorgaans vrijwel volledig, ook al zijn in enkele gevallen de effecten van de behandeling pas na drie tot vier maanden zichtbaar, dat wil zeggen wanneer de verschijnselen van reabsorptie en hermodellering van de weefsels bijna voltooid zijn.
Het enige concrete probleem bij deze behandeling is dat de slagaders van een jonge patiënt een kleine doorsnede hebben, zodat elke keer bij de toediening, de belasting en uitrekking van de vaatzenuwen leiden tot constante pijn – ook al is deze van voorbijgaande aard en treedt deze alleen op tijdens de periode van infusie – waardoor de behandeling soms gedurende één of twee dagen moet worden onderbroken.
Voor wat betreft de botmetastasen kunnen de pijnsymptomen vrijwel volledig verdwijnen door middel van directe percutane infiltraties in elke afzonderlijke laesie, die kunnen worden uitgevoerd door een punctienaald in contact te brengen met het bot.

HERSENKANKER
Met betrekking tot hersentumoren kan ik je zeggen wat ik denk en wat mijn ervaring is, waarbij rekening moet worden gehouden met het feit dat er verdere controles en onderzoek moeten worden uitgevoerd ter optimalisering van een behandeling die, naar mijn mening, erg doeltreffend kan zijn in ongeacht welk therapeutisch opzicht.
• 1) Omdat de hersenen erg goed doorstroomd zijn en een zachte structuur hebben, leidt een goede verspreiding van natriumbicarbonaat vaak tot een afname van zowel primaire als metastatische neoplastische massa’s. Deze laatste nemen doorgaans als eerste af omdat de schimmel, die afkomstig is uit andere anatomische gebieden en dus niet volledig gewend is om hersenweefsel te ‘eten’, gemakkelijker kan worden gedood en uitgeroeid.
• 2) De grens van een goede reactie op de behandeling schommelt rond 3-4 cm. Boven die waarde nemen de moeilijkheden van regressie evenredig toe. De behandeling moet langer worden uitgevoerd en de concentratie van de oplossingen moet worden verhoogd (van 5% naar 8,4%).
• 3) Uitgaande van het feit dat neoplastische schimmelkolonies die worden behandeld met natriumbicarbonaatoplossingen vanaf de 3e of 4e dag afnemen en vanaf de 4e of 5e dag ‘bezwijken’, is het goed om dagelijks een infuus van 500 cc van 5% toe te dienen gedurende 6 achtereenvolgende dagen. Vervolgens wordt er een pauze van 6 dagen ingelast en wordt de cyclus nog eens drie maal herhaald. Na de 42 dagen van behandeling is het goed om een MR-controle of een CT-scan uit te voeren. Indien de massa groter is dan 3-4 cm of indien er sprake is van meerdere knobbeltjes, is het goed om een infuus van 5% af te wisselen met een infuus van 8,4%.
• 4) Voorzorgsmaatregelen: het is beter om de eerste cyclus volledig met 5% uit te voeren om goed te kunnen bekijken welke eventuele reacties de patiënt vertoont bij de natriumbicarbonaatinfusies. Deze kunnen doorgaans bestaan uit een sterk gevoel van dorst en een grote vermoeidheid; soms ook uit aanvallen van hoofdpijn. Voor de rest doen er zich bijna nooit andere soorten stoornissen voor. Om de beschreven symptomen te verzachten kan er kaliumchloride worden toegediend, oraal of via een infuus met fysiologische oplossing (1 ampul van 10 mEq).
•
Indien de hersentumor groter is dan 4 cm kan eerst worden geprobeerd om deze te behandelen met een volledige cyclus (42 dagen) met natriumbicarbonaat om te zien of deze afneemt en om de andere delen van de hersenen te reinigen van eventuele kleinere massa’s, die al dan niet zichtbaar zijn.
Indien er onvoldoende reactie plaatsvindt en er gekozen wordt voor een chirurgische ingreep, is het volgens mij altijd belangrijk om te proberen de neoplastische schimmelkolonies zo veel mogelijk te vernietigen met natriumbicarbonaatoplossingen, opdat er na de operatie een volledige genezing kan optreden.
In de praktijk zou het natriumbicarbonaat moeten worden toegediend vóór, tijdens en na de hersenoperatie, oftewel als neoadjuvante, intraoperatieve en adjuvante behandeling.
Ik geloof dat, als deze methode consequent wordt toegepast, de statistieken met betrekking tot overlijden vanwege glioblastoom volledig zouden worden omgekeerd. Waar nu 90% van de patiënten binnen één jaar overlijdt, zou het omgekeerde resultaat kunnen worden bereikt van een sterftecijfer van 10%.
Met betrekking hiertoe gelden voor de neoadjuvante en adjuvante behandeling dezelfde indicaties als voor de behandeling zonder chirurgische ingreep (6 dagen wel en 6 dagen niet gedurende 4 cycli). Voor wat betreft de intraoperatieve behandeling wordt een krachtige sterilisatie verkregen met de rechtstreekse toediening van natriumbicarbonaat op het te opereren gebied; dit dient langer dan 6 minuten in contact te blijven met het weefsel, want na die tijd kunnen de kolonies niet meer overleven.

HUIDTUMOREN
Alle huidtumoren worden altijd veroorzaakt door een schimmel, candida, die eraan gewend is om de voornamelijk eiwithoudende bestanddelen van de opperhuid te metaboliseren en daarom slechts zelden kan worden behandeld met bicarbonaatoplossingen.
Voor epitheliomen, basiliomen en melanomen bestaat de behandeling bij voorkeur uit jodiumtinctuur van 7%, waarmee de eiwitten van de schimmellichamen worden afgebroken zodat ze binnen korte tijd definitief vernietigd worden. Wanneer de laesies vrij klein zijn, moeten ze twee maal per dag gedurende vijf dagen 10, 20 of 30 keer worden ingesmeerd met de tinctuur en vervolgens nog één keer gedurende nog eens tien dagen, zodat ze erg donker worden. Wanneer zich een korst heeft gevormd die uit het epidermale vlak omhoog is gekomen, moet men daar boven- en onderop blijven smeren, ook wanneer er in het begin een sterke pijn wordt gevoeld.
Wanneer dezelfde handeling wordt herhaald bij een volgende korst die zich vormt, kan de laesie als vernietigd worden beschouwd, omdat het na drie cycli is gelukt om door te dringen in het centrum van het neoplasma, waar de koloniën meestal tot het uiterste weerstand bieden.
Bij grote tumoren moet er, vóór de behandeling met jodiumtinctuur, een cyclus van onderhuidse infiltraties met natriumbicarbonaat van 5% worden uitgevoerd, dat wil zeggen onder de laesie, met het doel om de eventuele invasie los te maken van de diepere lagen en van de basale membraan. Als dit niet wordt gedaan, bestaat het gevaar dat de schimmel die op oppervlakkig niveau wordt vernietigd, zich beschermt door naar die niveaus te gaan waar een definitieve werking van de tinctuur niet mogelijk is.
In het geval dat de tumor een gebied is binnengedrongen dat de overgang vormt tussen huid en slijmvlies, zoals de anus, de oogleden, de vagina of de mond, moet het slijmvliesgedeelte eerst behandeld worden met bicarbonaat en wanneer de koloniën daar zijn geëlimineerd, moet vervolgens de huid worden behandeld met jodiumtinctuur.
Het is hierbij goed te vermelden dat hetzelfde type behandeling moet worden gebruikt voor psoriasis en de erkende schimmelaandoeningen.
Het verschil tussen huidmycoses, psoriasis en tumoren bestaat namelijk alleen uit een verschil in agressiviteit en daarmee in diepte van worteling, omdat de veroorzakende agens altijd dezelfde is: een schimmel. Soms kunnen er voor de behandeling ook andere corrosieve zouten gebruikt worden, al naar gelang de plaats op het lichaam. Het staat wel vast dat zalf en huidlotions slechts zelden doeltreffend zijn.

OROFARYNXKANKER
Dankzij de gunstige anatomische locatie die van buitenaf gemakkelijk bereikbaar is, is een perfusie van de neoplastische massa’s in de mond, op de tong, op het gehemelte en in de farynx gemakkelijk uit te voeren met zeer geconcentreerde natriumbicarbonaatoplossingen die worden gemaakt met anderhalf lepeltje van de substantie in een glas water. De behandeling moet twee maal per dag gedurende een periode van tien dagen worden uitgevoerd en vervolgens dagelijks worden herhaald gedurende nogmaals tien dagen.
Na een onderbreking van een week kan de behandeling worden herhaald indien er nog steeds een klein neoplastisch residu aanwezig is.
In het geval dat er zich irritatieverschijnselen voordoen, kan de toediening van bicarbonaat worden afgewisseld met een rustdag en, bij aanwezigheid van bloed, met de toediening van natriumchloride, oftewel gewoon zout opgelost in water. Wanneer de epifarynx of de neusholtes aangetast zijn, is het goed om inhalaties en conjunctivale druppels voor te schrijven.
Tot zover is de behandeling eenvoudig. Deze wordt gecompliceerd wanneer het neoplastische proces dieper gaat, dus wanneer dit ruimte inneemt binnen in de lichaamsstructuren. Doordat deze vanaf oppervlakteniveau niet bereikbaar zijn, moet er een arteriografische behandeling worden uitgevoerd via de externe halsslagader, eventueel in combinatie met lokale infiltraties.